Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał T.K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Pismem z dnia 30 października 2013 r. T.K. złożył sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek T.K. o przyznanie prawa pomocy, stosując przepisy regulujące kwestię przyznania prawa pomocy.
W myśl art. 245 § 1 u.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – wedle § 2 art. 245 u.p.s.a. – zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie § 3 tego samego artykułu – zwolnienie tylko od odpłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać – zgodnie z przepisem art. 245 § 4 u.p.s.a., na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.
Stosownie do uregulowania sformułowanego w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny.
Z oświadczenia T.K. wynika, że skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymuje się z zasiłku wypłacanego przez MOPS w wysokości 331 zł oraz korzysta z pomocy osób bliskich i przyjaciół. Poinformował przy tym, że ponosi następujące wydatki: koszt wyżywienia – 300 zł, opłata za energię elektryczną – 27 zł, koszt lekarstw – 30 zł, koszty opału – 70 zł, koszty prowadzenia różnych postępowań – ok. 1000 zł.
Mając na uwadze sytuację materialną skarżącego Sąd uznał, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dlatego przysługuje mu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
W tym stanie rzeczy na podstawie wyżej przytoczonych przepisów orzeczono jak w sentencji.