Uzasadnienie
A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. K. i K. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, to jest w miejscowości Z. (powiat Ż., byłe województwo s., dzisiejsza Ukraina).
Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, informując, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] potwierdził prawo skarżącej do rekompensaty w powyższej sprawie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu, pismem z dnia 27 listopada 2013 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W wezwaniu tym pouczono, że uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 grudnia 2013 r. (dowód doręczenia: k. 20 akt sądowych).
W dniu 6 grudnia 2013 r. do akt sądowych wpłynęło pismo skarżącej zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w związku z decyzją przyznającą prawo do rekompensaty. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że zarzuty wobec Wojewody D. okazały się zasadne, ponieważ wydał on decyzję dopiero po wniesieniu skargi do sądu.
Jak wynika z akt sądowych niniejszej sprawy, wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 2 grudnia 2013 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał więc w dniu 9 grudnia 2013 r. (poniedziałek). W związku z tym, że należny wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie, należało skargę odrzucić bez dokonywania merytorycznej oceny postawionych w niej zarzutów.
Odnosząc się natomiast do pisma skarżącej dotyczącego cofnięcia skargi, należy powiedzieć, że stosownie do przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać wskazane braki (np. nie został uiszczony należny wpis), sąd odrzuci skargę (zob. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP 1990, Nr 4, poz. 207). Dlatego też w niniejszej sprawie sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, ponieważ skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu sądowego.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.