Uzasadnienie
K. M. M. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie RP.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Jak wynika z akt sprawy dołączonych do odpowiedzi na skargę, a potwierdza to także treść odpowiedzi na skargę, przed Wojewodą Dolnośląskim toczy się postępowanie o uznanie skarżącego za obywatela polskiego, w trybie art. 36 ustawy o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2020 r., poz. 347 - k. 10 akt adm.) Co więcej z akt tych wynika, że skarżący decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r. (SOC-LPIII.6152.1.378.2016) otrzymał zezwolenie na pobyt stały.
Zatem w organie nie było (prawdopodobnie), a na pewno nie jest prowadzone postępowanie o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę na terenie RP.
Natomiast treść skargi nie pozostawia wątpliwości. W petitum skargi autor pisze wprost "w związku z prowadzoną przez Wojewodę Dolnośląskiego sprawą zezwolenia na pobyt czasowy".
Stąd, zdaniem sądu, skarga jest niedopuszczalna w zakresie zezwolenia na pobyt czasowy, bowiem skarga na bezczynność/przewlekłość przysługuje, stosownie do treści art. 3 p. 8 w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a czyli jedynie w sytuacji gdy przed organem prowadzone jest postępowanie. Ponieważ zaś przed Wojewodą Dolnośląskim nie toczy się postępowanie o zezwolenie skarżącemu na pobyt czasowy (ani na pracę jak to określono w ponagleniu skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Stąd na zasadzie art. 58 § 1 p. 6 ppsa należało orzec jak na wstępie.
Orzeczenie o zwrocie opłaty sądowej znajduje swoje uzasadnienie w art. 232 § 1 p. 1 ppsa.