Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 12 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 13/14

Uzasadnienie

H. B. wniósł w dniu 8 października 2013 r. do Rady Miejskiej w P. skargę powszechną dotyczącą działalności spółki Miejski Zakład Komunalny w P., związaną z nierozpatrzeniem wniosku skarżącego o umorzenie należności z tytułu usług świadczonych przez spółkę.

Następnie H. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Rady Miejskiej w P.. Skarżący zarzucił, że rada nie rozpatrzyła w należytym terminie i właściwej formie jego skargi z dnia 8 października 2013 r. na bezczynność Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. sp. z o.o.

Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta P. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca.

Zdaniem sądu na wstępie należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie skarg, których przedmiotem jest zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, jest uregulowane w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, skarga tego rodzaju jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego skargi takie są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (zob. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014).

Wśród organów właściwych do rozpatrywania skarg przepis art. 229 k.p.a. wymienia na przykład wojewodę czy regionalną izbę obrachunkową, ale również organy uchwałodawcze, w tym rady gmin (rady miejskie). Jednak w postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Zdaniem sądu informacja o sposobie rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ zakres właściwości sądu określony jest w art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W ocenie sądu przepis art. 238 k.p.a. nie przewiduje możliwości wydania przez organ rozpatrujący skargę w przedmiocie określonym w art. 227 k.p.a. jakiegokolwiek aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nawet uchwała organu samorządu terytorialnego podjęta w sprawie rozpatrzenia skargi powszechnej niczym się nie różni od informacji organu administracji rządowej lub samorządowej, a przez to tylko, że załatwia skargę w takiej formie nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto w dziale VIII k.p.a. zawierającym regulacje odnoszące się do postępowania skargowego brak jest również przepisu dopuszczającego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, w tym także w sprawie uchwały podjętej na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 357/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi na bezczynność rady miejskiej w przedmiocie rozpatrzenia skargi powszechnej, trzeba stwierdzić, że wspomniany przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. w pkt 8 stanowi, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może dotyczyć wyłącznie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie: 1) decyzji administracyjnej;

1. 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
3. 4) innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo 5) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.

Wobec tego sąd doszedł do przekonania, że skargą na bezczynność nie można objąć ewentualnego niepodjęcia uchwały przez radę gminy (radę miejską), bowiem uchwał dotyczą przepisy art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a., które nie zostały objęte zakresem przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że skoro czynność rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to również ewentualna bezczynność organu przy rozpatrzeniu skargi powszechnej nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nadto czynność rozpatrzenia skargi powszechnej nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co dodatkowo przesądza w niniejszej sprawie o niedopuszczalności skargi H. B. do sądu administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.