Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lipca 2021 r. skarżący G. M. wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Jednocześnie ze skargą, na rachunek bankowy tutejszego Sadu uiszczona została opłata od skargi w wysokości 100 zł.
Pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r. skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu (pkt I sentencji). O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.