Uzasadnienie
V. H., reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego N. V., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Nadto, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II – pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. - wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia – przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. uwierzytelnionego tłumaczenia świadectwa urodzenia.
Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 stycznia 2025 r., a zatem termin do usunięcia braków formalnych i fiskalnych upłynął wraz z dniem 16 stycznia 2025 r.
W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu jak również nie nadesłała uwierzytelnionego tłumaczenia aktu urodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Ponieważ w realiach niniejszej sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, jak również nie usunęła braku formalnego skargi, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu.
Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.