Uzasadnienie
Pismem nadanym u operatora pocztowego 25 X 2022 r. Y. L. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej "organ") w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 22 III 2022 r. (nr [...]) organ udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z terminem ważności do 22 III 2024 r. Decyzję doręczono w dniu 6 IV 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: ppsa).
Sąd uznał, że skarga strony na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji z 22 III 2022 r., tj. po zakończeniu przez organ postępowania.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 VI 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu 25 X 2022 r., tj. po wydaniu przez organ decyzji z 22 III 2022 r., czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, to należało uznać, zgodnie ze wspomnianą uchwałą NSA, że taka skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji.