Uzasadnienie
A. M. wniosła 07.12.2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość prowadzonych postępowań administracyjnych (znak: [...] i [...]).
W uzasadnieniu złożonej skargi jej autorka wskazała, że sprawa dotyczy przewlekłości prowadzonych od stycznia 2019 r. postępowań administracyjnych dotyczących przebudowy wewnętrznej instalacji gzowej z montażem kotła dwufunkcyjnego z zamkniętą komorą spalania wraz z przewodami powietrzno-spalinowymi i wentylacją w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] nr [...] w Ś. Skarżąca podała, że opisane postępowanie zakończyło się wydaniem przez Starostę decyzji z 22.11.2021 r. (nr 1893/2021) oraz poprzedzającej ją decyzji z 22.02.2021 r. (nr 273/2019), która została skutecznie zaskarżona do organu II instancji. Skarżąca powołała się na poprzedzenie skargi ponagleniem, które zostało uwzględnione przez Wojewodę Dolnośląskiego. Ponadto skarżąca podkreśliła fakt braku udostępnienia jej przez organ kopii wnioskowanych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę na przewlekłość postępowania zakończonego decyzją nr 1839/2021 z dnia 22.11.2021 r. (znak WB.6740.715.2020.9.DN) Starosta poinformował, że wnioskiem z 20.05.2020 r. A. S. i H. S. wystąpili o wydanie pozwolenia na przebudowę instalacji gazowej wraz z montażem dwufunkcyjnego kotła gazowego z zamknięta komorą spalania z przewodami powietrzno-spalinowymi i wentylacyjnymi wyprowadzonymi ponad dach w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w Ś. W ten sposób zainicjowane postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z 22.11.2021 r. (nr 1839/2021). Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji, zamiast tego przedłożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II 27.12.2021 r. wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawę ze skargi na przewlekłość postępowania [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej – p.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarga A. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatu Ś. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę instalacji gazowej wraz z montażem dwufunkcyjnego kotła gazowego (znak [...]), podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Starostę Ś. decyzji z 22.11.2021 r. (nr 1839/2021), tj. po zakończeniu przez organ postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły zarzuciła skarżąca.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07.03.2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na przewlekłość postępowania wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Skoro zatem skarżąca wniosła pismem z 07.12.2021 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Ś., zaś z akt administracyjnych wynika, że przywołana powyżej ostateczna decyzja Starosty z 22.11.2021 r., nr 1839/2021 została doręczona skarżącej w dniu 23.11.2021 r. (reprezentowanej przez pełnomocnika) przed datą sporządzenia wzmiankowanej skargi, to należało uznać, zgodnie z uchwałą NSA, że taka skarga jest niedopuszczalna. Skutkiem stwierdzenia, że skarga na przewlekłość została wniesiona już po wydaniu ostatecznej decyzji, winno być wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi, a nie wyroku o oddaleniu takiej skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., był zobowiązany orzec jak w sentencji.