Uzasadnienie
W dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga pełnomocnika A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta G. Powołując się na artykuł z Gazety g. z [...] pt. "[...]", w którym Prezydent G. stwierdził, iż przedstawiono propozycję wykupu nieruchomości na cel publiczny jakim jest budowa drogi, pełnomocnik skarżącego przyznał, że po przeanalizowaniu wszystkich dokumentów A. K. jak i M. K. nie stwierdził by Urząd Miasta lub jakikolwiek urząd administracji przesłał omawianą w w/w artykule propozycję wykupu własności nieruchomości.
Stąd też zwrócono się do Prezydenta G. o przesłanie tejże oferty jednakże do dnia wniesienia skargi jak zauważa strona mimo publicznego potwierdzenia istnienia w/w oferty nie przedstawiono kopii wnioskowanego dokumentu dotyczącego nieruchomości K. Uznano zatem, że milczenie w tej sprawie stanowi bezczynność organu administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r., podlegają rozpatrzeniu - zgodnie z art. 97 § 1 cytowanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ - przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.
W myśl przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydanie w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym i zabezpieczającym albo na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa, a ponadto skarg na bezczynność organów w zakresie wydania podanych wyżej decyzji, postanowień lub innych aktów i czynności.
Nie może ulegać wątpliwości, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi w przypadku gdy zgodnie z administracyjnym prawem materialnym obowiązany był wydać jeden z podanych wyżej aktów lub dokonać określonej przez to prawo czynności, lecz nie dochował terminu załatwienia danej sprawy /por. odnośnie decyzji art. 35-37 k.p.a./. Nie ma zatem bezczynności organu, gdy prawo administracyjne nie zawiera normy upoważniającej właściwy organ do działania w jednej z form przewidzianych w tym przepisie. Dlatego po wpłynięciu podania strony organ obowiązany jest dokonać oceny, czy żądanie w nim zgłoszone dotyczy sprawy, w której dopuszczalne jest wydanie decyzji bądź innego aktu lub czynności z zakresu prawa administracyjnego. Jak zostało wyjaśnione w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i nauce prawa, żądanie strony uzasadniające dla jego rozstrzygnięcia zastosowanie norm prawnych spoza dziedziny prawa administracyjnego, nie stanowi podstawy do wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 k.p.a. Dotyczy to w szczególności żądania o charakterze cywilnoprawnym /patrz wyrok NSA z dnia 26 lutego 1992r. sygn. akt I SA 1408/91, Wokanda 1992 nr 2, s.
26. Jak wskazano, postępowanie administracyjne nie może być wszczęte w sprawach nie należących w ogóle do drogi administracyjnej, w szczególności w sprawach z zakresu stosunków cywilnoprawnych rozstrzyganych przez sądownictwo powszechne, bądź w sprawach nie objętych w ogóle regulacją administracyjną.
Skarżący po zapoznaniu się z treścią artykułu prasowego, w którym Prezydent G. stwierdził, że w ramach postępowania wywłaszczeniowego proponowano właścicielce działek określoną sumę pieniędzy, kwestionuje sam fakt złożenia takiej propozycji i domaga się w efekcie przedstawienia takiej propozycji.
Brak odpowiedzi na złożone w tej sprawie pismo traktuje jako bezczynność.
Podkreślić należy, iż kwestię wywłaszczenia nieruchomości reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /tj. Dz.U. Nr 46 z 2000r. poz. 543 ze zm./ a w szczególności rozdział 4 tej ustawy.
Zgodnie z art. 114 ust. 1 cytowanej ustawy wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego należy poprzedzić rokowaniami o nabycie prawa a dokonuje się tego przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego w drodze umowy. Rokowania te zmierzają do zawarcia umowy kupna nieruchomości bez potrzeby uruchamiania całej procedury wywłaszczeniowej a zatem są to czynności cywilnoprawne, na które nie przysługuje skarga do Sądu administracyjnego. Zatem domaganie się przedstawienia propozycji wykupu nieruchomości tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie nie może być skutecznie zaskarżone do Sądu administracyjnego w ramach bezczynności organu gdyż skarga w takim przedmiocie nie należy do właściwości tego Sądu.
Natomiast podnoszone przez skarżącego zarzuty związane z nieudzieleniem przez Prezydenta G. odpowiedzi na pismo wzywające do przedstawienia oferty wykupu nieruchomości stanowi w efekcie skargę wnoszoną na podstawie art. 227 kpa /skarga powszechna dot. nienależytego wykonania zadań przez właściwe organy administracji/.
Skarga o której mowa w art. 227 kpa nie jest tożsama ze skargą o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, jej rozpatrywanie nie jest objęte zakresem przedmiotowym o jakim mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi.
Tym samym postępowanie skargowe określone w dziale VIII kpa nie należy do właściwości Sądu administracyjnego
Z tych powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.