Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2023 r. R. C. (dalej: skarżący) zaskarżył bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania karty pobytu, w związku z decyzją wydaną w dniu 13 maja 2022 r. w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym rozpoznana już została sprawa ze skargi tej samej strony skarżącej na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego o wydanie karty pobytu. Jest to sprawa ze skargi z dnia 3 marca 2023 r., zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą akt I SAB/Wr 203/23. W sprawie tej, w dniu 5 grudnia 2023r. Sąd wydał wyrok, w którym stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w sprawie wydania skarżącemu karty pobytu. Orzeczenie to jest prawomocne.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.).
Sprawy o sygn. akt I SAB/Wr 203/23 oraz niniejsza są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Konsekwencją tej konstatacji jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20). Zważyć należy, że w sytuacji gdy istnieje prawomocny wyrok wyznaczający termin do wydania skarżącemu karty pobytu, jedynym sposobem domagania się wydania karty, jest skarga na niewykonanie wyroku. Sąd obecnie nie mógłby bowiem wyznaczyć organowi innego terminu na załatwienie sprawy, pozostającego w sprzeczności z treścią prawomocnego orzeczenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.