Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. R. Ż. i L. Ż. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zarzucili, że organ nie wykonuje czynności zmierzających do rozpoznania złożonych przez nich wniosków dotyczących mienia pozostawionego przez A. D. i J. D. w miejscowości A., powiat k., województwo w. (obecnie terytorium Ukrainy).
Pełnomocnik skarżących wskazał, że wniesienie skargi do sądu zostało poprzedzone złożeniem przez R. Ż. zażalenia na bezczynność Wojewody D. do organu wyższego stopnia, tj. Ministra Skarbu Państwa, który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi wojewódzkiemu termin 4-miesięczny na załatwienie sprawy, liczony od dnia doręczenia postanowienia.
Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga L. Ż. podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.
Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W realiach niniejszej sprawy postępowanie przed Wojewodą D., którego dotyczy skarga, związane jest z wnioskiem skarżących i innych osób fizycznych o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP. Postępowanie w sprawie toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.).
Jak wynika z akt administracyjnych nadesłanych przez Wojewodę D. stroną wnoszącą zażalenie na bezczynność organu w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego był wyłącznie R. Ż.. Trzeba zatem powiedzieć, że skarżący L. Ż. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, co powoduje, że jego skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, który skutkuje jej odrzuceniem.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Informacyjnie sąd wskazuje, że odnośnie do skargi R. Ż. wydane zostanie osobne rozstrzygnięcie.