Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia (w trybie art. 37 k.p.a.).
W niniejszej sprawie pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. P. we W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...] o nakazie rozbiórki budynku. Z odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ wynika, że strona skarżąca nie wniosła zażalenia na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W..
Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie przewiduje przepis art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 k.p.a.. Mając zaś to na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.