Uzasadnienie
K. K. wniósł w dniu 15 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie przez SKO we W. postępowania o numerze [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Skarżący podał, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał rozstrzygnięcia Kolegium w sprawie.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, argumentując, że skarżący nie wyczerpał trybu wskazanego w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto dodano, że rozpatrzenie zażalenia nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2015 r., co ewentualnie sankcjonuje umorzenie postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. oświadczył, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wezwał SKO we W. do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto w piśmie skarżący podniósł zarzuty co do braku informacji w siedzibie Kolegium co do sposobu składania skarg i odwołań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., jako organ II instancji, a zatem w tej sytuacji brak jest organu wyższego stopnia w stosunku do Kolegium. Dlatego też na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium stronie służyło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wezwanie takie jest środkiem zaskarżenia, który musi poprzedzać ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak między innymi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez organ i wyjaśnień samego skarżącego, K. K. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Innymi słowy, skarżący nie wyczerpał trybu opisanego w art. 37 k.p.a., skutkiem czego skarga wniesiona do Sądu jest – na obecnym etapie – niedopuszczalna, a odniesienie się przez Sąd do argumentacji zawartej w skardze i piśmie procesowym skarżącego jest niemożliwe. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do ewentualnego skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wobec argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę dotyczącej umorzenia postępowania sądowego, trzeba powiedzieć, że Sąd argumentacji tej nie podzielił. Wskazać wypada, że wydanie przez organ rozstrzygnięcia w danej sprawie nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Godzi się również zauważyć, że w przekazanych Sądowi w dniu 15 czerwca 2015 r. aktach administracyjnych brak dowodu doręczenia skarżącemu postanowienia Kolegium z dnia [...] kwietnia 2015 r., na które powołano się w odpowiedzi na skargę.