Uzasadnienie
J. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie nieodpłatnego przekazania najemcy garażu prawa własności garażu i oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że od grudnia 2000 r. jest prowadzone postępowanie w związku z art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W 2004 r. po licznych utrudnieniach – jak wskazał skarżący - uznano jego roszczenie, rozpoczęto procedurę uwłaszczeniową, wydano wadliwą decyzję podziałową, a nadto sprawa zawisła przed sądem powszechnym.
Skarżący wnosi o przerwanie stanu bezczynności i podjęcie działań w celu zakończenia postępowania.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Prezydent Wrocławia wyjaśnił, iż skarżący nie jest aktualnie stroną żadnego postępowania administracyjnego przez niego prowadzonego. Nadto wskazał, że na podstawie wniosku z 2000 r., złożonego w trybie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami o nieodpłatne przeniesienie prawa własności boksu garażowego wraz z ustanowieniem w trybie bezprzetargowym prawa użytkowania wieczystego gruntu niezbędnego do korzystania, Prezydent Wrocławia, po dokonaniu niezbędnego wydzielenia geodezyjnego gruntu objętego roszczeniami dzierżawców boksów garażowym, a następnie uzyskaniu stosownej zgody, udzielonej zarządzeniem, Wojewody Dolnośląskiego, zgłosił skarżącemu gotowość do zawarcia umowy notarialnej w ramach realizacji roszczenia z art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym celu przekazał w dniu 20 marca 2014 r. protokół rokowań, zawierający wszystkie warunki umowy dot. przeniesienia prawa własności boksu garażowego nr [...] oraz ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu niezbędnego do korzystania, oznaczonego geodezyjnie jako działka nr [...] AM [...] obręb B. Skarżący złożoną ofertę odrzucił, a Prezydentowi Wrocławia wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej wytoczył powództwo przed sądem powszechnym o stwierdzenie obowiązku złożenia oświadczenia woli.
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2021 r. Sąd Rejonowy dla W. K. I Wydział Cywilny umorzył postępowanie w części - tj. w zakresie żądania odszkodowania i zadośćuczynienia i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
W piśmie z dnia 22 kwietnia 2024 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że jest stroną postępowania prowadzonego od 2000 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest określony w art. 3 § 2 pkt 1-9, § 2a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a., zakres kognicji sądu administracyjnego w sprawach, w których przedmiotem skargi pozostaje bezczynność obejmuje:
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy organ właściwy ma wydać decyzję, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt czy dokonać czynności, o jakich mowa w pkt 4;
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z powyższego wynika, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność lub przewlekłość jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 p.p.s.a. dopuszcza więc wniesienie skargi na bezczynność jedynie w przypadku opieszałości działania organu w załatwieniu sprawy w konkretnie oznaczonym postępowaniu przez wydanie decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej.
Odnosząc treść przywołanych przepisów do przedmiotu skargi, stwierdzić należy, że nie mieści się on w żadnej z wymienionych wyżej kategorii bezczynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Analiza skargi wskazuje, że skarżący zarzuca Prezydentowi Wrocławia bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej: u.g.n.) o nieodpłatne nabycie garażu wraz z przekazaniem w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do jego korzystania.
Zgodnie z art. 211 ust. 1 u.g.n. osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed dniem 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest jego najemcą. Nabycie garażu na własność następuje nieodpłatnie.
Roszczenie, oparte na podstawie art. 211 u.g.n., realizuje się na drodze cywilnoprawnej poprzez zawarcie ze Skarbem Państwa umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste z równoczesnym przeniesieniem własności garażu. W związku z jego cywilnoprawnym charakterem, nie może być ono rozpoznawane w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że właściwym w niniejszej sprawie może być jedynie sąd powszechny, przed którym można wytoczyć powództwo o stwierdzenie, że na Skarbie Państwa lub gminie ciąży obowiązek złożenia oświadczenia o odpowiedniej treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 546/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt I SA 2789/02; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 102/20, CBOSA). Z przedstawionych przez strony stanowisk w sprawie wynika, że skarżący wystąpił do sądu powszechnego z takim pozwem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny – w świetle przywołanych regulacji i oznaczonej tam właściwości sądu powszechnego – nie jest władny do rozpoznania skargi na bezczynność. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu, co też orzeczono w pkt. I na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygniecie zaś zawarte w pkt II znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd z urzędu do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.