Uzasadnienie
M. K., (dalej – strona, skarżący) zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 16 lipca 2023 r. wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 24 kwietna 2023 r. Wojewoda Dolnośląski wydał postanowienie, którym zwrócił wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne.
Z akt sprawy wynika bowiem, że organ pismem z dnia 24 lutego 2023 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W kierowanym do strony piśmie zakreślono siedmiodniowy termin na usunięcie braków wniosku i poinformowano, że nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zostało skierowane na adres skarżącego wskazany we wniosku lecz zostało zwrócone do organu z adnotacją o niepodjęciu w terminie i dowodem dwukrotnego awizowania.
W dniu 24 kwietnia 2023 r. organ wydał postanowienie nr SOC-PCII.6151.1.2454.2019.ASZ, którym zwrócił wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z dnia 4 września 2019 r. Także i ta korespondencja powróciła do organu jako niepodjęta w terminie z adnotacjami o dwukrotnej awizacji. Sąd wskazuje przy tym, że w toku postępowania administracyjnego strona działała samodzielnie (bez pełnomocnika), natomiast korespondencja kierowana była na podany przez skarżącego adres jego pobytu, który w toku postępowania nie był przez niego zmieniany. Mimo, że w niniejszej sprawie nie zapadła decyzja lecz organ w sposób formalny zakończył postępowanie wydanym postanowieniem, skarga została wywiedziona po zakończeniu postępowania, co czyni ją niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1).
O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2).