Uzasadnienie
W dniu 12 lutego 2008 roku skarżący J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., polegającą na nie załatwieniu w 30 dniowym terminie wyznaczonym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia 20 grudnia 2007 roku sprawy rozbudowy pralni chemicznej przy ul. C. [...] w K. W odpowiedzi na skargę z dnia 9 kwietnia 2008 r.Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że przyczyną opóźnienia przedmiotowej sprawy w terminie były podejmowane przez niego próby ugodowego załatwienia sprawy, jednocześnie zobowiązując się w terminie 7 dni wydać stosowną decyzję.
W dniu 30 kwietnia 2008 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr 50/2008 nałożył na na właścicieli Spółki A. Spółka Cywilna J. T. i B. R.- O. jako inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 30 listopada 2005r. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz uzyskania pozwolenia na wznowienie robot budowlanych.
W zaistniałym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zachodzą przesłanki do umorzenia toczącego się przed nim postępowania sądowo-administracyjnego.
Sprawa będąca przedmiotem skargi do sądu administracyjnego stanowi w istocie skargę na brak wydania orzeczenia w postępowaniu administracyjnym. Załatwienie sprawy w postępowaniu administracyjnym powinno nastąpić w formie decyzji pozytywnej lub negatywnej, gdyż wszczęte postępowanie na podstawie art. 104 § l kpa w związku z art. 61 § l kpa musi być zakończone załatwieniem sprawy w formie przewidzianej przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie może odstąpić od załatwienia sprawy w sytuacji kiedy zarówno przepisy prawa materialnego jak i prawa procesowego obligują do działania.
Zgodnie z tezą wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. (I SAB/Gd 29/96 - LEX nr 33600) w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan rzeczy (prawny i faktyczny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Powyższy pogląd, który orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu całkowicie podziela, wskazuje, że skoro w dacie orzekania zostało wydane postanowienie o przekazaniu sprawy, wydanie merytorycznego orzeczenia stało się zbędne. Zdaniem Sądu zacytowany pogląd prawny pozostaje aktualny w obecnie obowiązującym stanie prawnym.
Wedle art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwaną dalej upsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jak pisze Jan Paweł Tarno w swoim komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004 r. s. 216 "z komentowanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 (niepubl.). W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe".
Podzielając ten pogląd należy wskazać, że skoro w rozpoznawanej sprawie wydano orzeczenie, zatem postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i nie ma podstaw do wydawania w sprawie orzeczenia merytorycznego.
Z kolei w myśl art. 161 § 1 upsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Identyczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia listopada 2008 r. (I OPS 6/08), w tezie której stwierdzono, że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności".
Na marginesie powyższych rozważań wskazać jeszcze trzeba, że sąd administracyjny w sprawie o bezczynność organu nie ma kompetencji do badania legalności wydanego przez organ orzeczenia. Kontrola w tym zakresie może mieć miejsce w toku postępowania sądowo-administracyjnego w sytuacji gdyby strona wydane orzeczenie zaskarżyła do tego sądu (uprzednio wyczerpując tok instancji w postępowaniu administracyjnym.
Ze wskazanych względów należało orzec jak na wstępie.