Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r. organ wyższego stopnia wyznaczył organowi 30-dniowy termin do załatwienia sprawy nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego w miejscowości Stoszowice nr 95. Według uzasadnienia, postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte przez organ pismem z dnia 29 marca 2007 r. i do tej pory nie zostało zakończone. Organ nie dokonał ponadto czynności określonej w art. 36 k.p.a. Pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. organ zwrócił się do sądu powszechnego o udzielenie informacji, czy toczyło się lub toczy postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym w toku postępowania administracyjnego M. M., jednym ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Odpis pisma przesłano do stron (współwłaścicieli budynku) oraz do skarżącej określonej jako pełnomocnik. W dołączonym do akt sprawy wypisie z rejestru gruntów nie wskazano skarżącej jako współwłaściciela budynku.
Na rozprawie sądowej skarżąca wyjaśniła, że posiadany udział darowała córce D. K. oraz bierze udział w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik procesowy córki. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. organ na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu ustanowienia spadkobierców względnie kuratora spadku. W uzasadnieniu organ wskazał, że wystąpił do sądu powszechnego o ustanowienie spadkobierców względnie kuratora spadku. Do tego czasu nie jest możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 66 ustawy - Prawo budowalne, której adresatami powinni być wszyscy współwłaściciele budynku. Postanowienie zostało doręczone stronom oraz skarżącej jako pełnomocnikowi.
W dniu 31 stycznia 2011 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność, złożona przez skarżącą w imieniu własnym, związana z niedotrzymaniem przez organ dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż nie pozostaje w bezczynności, skoro zachodzi przeszkoda do wydania decyzji, opisana w postanowieniu o zawieszeniu postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2011 r. L. L. podtrzymała pisemną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przysługuje stronie. Zgodnie zaś z art. 50 § 1 i art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, przy czym skarga powinna zawierać określenie naruszenia interesu prawnego. Było bezsporne, że skarżąca nie jest stroną prowadzonego postępowania administracyjnego. Jako pełnomocnik procesowy strony nie posiada w tej sprawie własnego interesu prawnego. Podejmuje jedynie czynności procesowe za stronę, udzielając pomocy służącej zapewnieniu ochrony dla interesu prawnego strony i reprezentując ten interes. Skarżąca, występująca w interesie własnym, bowiem nie własnym imieniu, nie mogła skutecznie złożyć skargi na bezczynność organu.
Należy dodatkowo podkreślić, że skarga była od początku bezzasadna, bowiem zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w tym kodeksie. Dotyczy to również terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 37 k.p.a.). W dniu złożenia skargi postępowanie administracyjne było zawieszone i nie było możliwe wyznaczenie organowi terminu do załatwienia sprawy przez sąd administracyjny na podstawie art. 149 p.p.s.a.
Dlatego i zgodne z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
PM 16.06.2011 r.