Uzasadnienie
Na podstawie art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego (w przypadkach przewidzianych tą ustawą) przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (§ 2). Zażalenie, aby mogło być skutecznie wniesione, powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (§ 3). Zażalenie zaś, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (§ 4).
W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną D. i M.W. od swojego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2015 r., którym odrzucono skargę D. i M.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. Nr [...].
Pismem z dnia 23 marca 2015 r., sporządzonym osobiście, skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 25 lutego 2015 r.. Tym samym należało stwierdzić, że zażalenie to nie spełnia warunku z § 4 art. 194 w/w ustawy niezbędnego do skutecznego jego wniesienia, a mianowicie sporządzenia przez uprawniony podmiot, tj. adwokata lub radcę prawnego.
Należy także zauważyć, że kwestionowane postanowienie zostało doręczone skarżącym wraz z pouczeniem o terminie i wymogach, które winno spełniać zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarżąca odebrała osobiście odpisy tego postanowienia wraz z pouczeniem, a zatem należało przyjąć, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia oraz o jego wymogach formalnych.
Stąd też uznano wniesione zażalenie za niedopuszczalne, wobec czego należało je odrzucić po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 w/w ustawy.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.