Uzasadnienie
T. B. pismem z dnia 20 lutego 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez L. B. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (miejscowość K., gmina L., byłe województwo w.).
Na uzasadnienie skargi podano, że skarżący na rozpatrzenie swojej sprawy czekał ponad 20 lat, bowiem decyzję w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty za ww. nieruchomość Wojewoda D. wydał dopiero w dniu 25 czerwca 2013 r. Skarżący zaznaczył przy tym, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca.
Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że skarżący nie wyczerpał trybu wskazanego w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargi skarżący złożył do właściwego ministra zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, skarżący w piśmie złożonym do akt w dniu 28 kwietnia 2017 r. oświadczył, że jego adwokat kilkakrotnie wnioskował o przyspieszenie rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie administracyjne przed Wojewodą D., którego dotyczy skarga, toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (obecnie: Dz.U. z 2016 r. poz. 2042).
Zgodnie natomiast z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Zażalenie to jest środkiem zaskarżenia, który musi poprzedzać ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak między innymi zażalenie.
Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Wojewodę D. i wyjaśnień samego skarżącego, T. B. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę D. do organu wyższego stopnia, czyli do Ministra Skarbu Państwa (od 1 stycznia 2017 r. – do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji). Z akt wynika, że skarżący i jego pełnomocnik w toku postępowania administracyjnego wnosili jedynie o przyspieszenie rozpoznania sprawy (pisma z dnia 12 grudnia 2011 r. i 15 września 2012 r.), jednak pisma te nie były zażaleniami kierowanymi do właściwego ministra. Innymi słowy, Sąd twierdził, że skarżący nie wyczerpał trybu opisanego w art. 37 k.p.a., skutkiem czego skarga wniesiona do Sądu jest – na obecnym etapie – niedopuszczalna, a odniesienie się przez Sąd do argumentacji zawartej w skardze jest niemożliwe.
Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do ewentualnego skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D..
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.