Uzasadnienie
A.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie renowacji zasypanego odcinka rowu melioracyjnego na działce nr 42.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. wezwano skarżącą do wskazania czy przed złożeniem skargi do tutejszego Sądu na bezczynność Starosty Powiatu W. złożyła zażalenie w trybie art. 37 KPA.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. złożyła do Rady Miejskiej w S. skargę na bezczynność Burmistrza S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zgodnie więc z powyższą regulacją normatywną droga sądowa staje się dopuszczalna po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W razie pozostawania organu w bezczynności złożenie skargi na bezczynność organu jest możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 KPA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie bowiem podkreślano, że środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 KPA (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 741/07, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu IVSAB/Wr 18/11). Zanim zatem skarżący skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wniosła stosownego zażalenia do właściwego organu wyższego stopnia nad Starostom Powiatu W., co też oznacza, że nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. W żadnej bowiem mierze nie sposób uznać, że pismo skarżącej z dnia 29 grudnia 2010 r. skierowane do Rady Miejskiej w S. i oznaczone jako "skarga na bezczynność burmistrza S." stanowiło wniesione w trybie art. 37 KPA zażalenie na bezczynność Starosty Powiatu W..
Skoro zatem A.K. nie wyczerpała administracyjnego trybu postępowania, złożona przez nią skarga, jako niedopuszczalna podlegała – w myśl art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. - odrzuceniu, bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu uzasadnione jest z kolei przepisem z art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy, obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi.