Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 października 2007r. M. Sz. wniósł o wyłączenie ze sprawy o sygn. akt II SA/Wr 558/07 (wszczętej z jego skargi) żądania w zakresie pkt II, tj. " wyznaczenia PINB dla m. W. terminu załatwienia sprawy i wydanie decyzji administracyjnej według norm przepisanych" i potraktowanie tego żądania jako odrębnej skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w sprawie złego stanu technicznego obiektu budowlanego położonego we W. przy ul. [...] nr [...] zagrażającego życiu i zdrowiu osób tam zamieszkujących.
Jednocześnie skarżący zaznaczył, że warunek formalny do wniesienia skargi dotyczący uprzedniego złożenia zażalenia na bezczynność organu w trybie art. 37 § 1 k.p.a. został spełniony poprzez:
- 1. pismo z dnia 18 grudnia 2006r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w sprawie zażalenia na bezczynność PINB dla miasta W.,
- 2. skargę na bezczynność PINB dla miasta W. oraz WINB we W. z dnia [...] nr [...]. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. dotyczącą braku podjęcia czynności w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę z dnia 18 września 2007r. na czynności organu(sygn.akt II SA/Wr 558/07). Ponadto organ poinformował, że wobec niewykonania obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia [...]., którym nakazano właścicielom przedłożenie aktualnej ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego położonego przy ul. [...] nr [...] ul. [...] nr [...] we W., organ podjął kroki do wyegzekwowania wymienionego wyżej obowiązku na drodze egzekucji administracyjnej, doręczając zobowiązanym upomnienie nr [...], wydane w trybie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008r. skarżący potwierdził, że w ostatnim okresie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] nr [...] zajmował ten lokal bez tytułu prawnego. Oświadczył również, że wyrokiem Sądu Rejonowego W.Ś. z dnia [...]. (sygn.akt [...]) orzeczona została wobec niego eksmisja z zajmowanego lokalu mieszkalnego. M.SZ.dodał również, że po wszczęciu wobec niego egzekucji wyprowadził się dobrowolnie z tego lokalu w miesiącu listopadzie 2007r.
Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko odnośnie oddalenia skargi i przedłożył kopię decyzji z dnia [...]. o umorzeniu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku przemysłowo-mieszkalnego położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...] nr [...] we W.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że lokatorzy zamieszkujący w ww. budynku zostali wykwaterowani, a budynek na dzień 25 lutego 2008r. został rozebrany, teren zaś uporządkowany. W dniu 3 marca 2008r. wpłynęło do organu zgłoszenie zakończenia rozbiórki przedmiotowego budynku. Wobec zaistniałych faktów postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż budynek już nie istnieje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu jako wniesiona przez podmiot, który nie miał w sprawie interesu prawnego.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeśli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W myśl art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje określony przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (patrz: B.Adamiak, J.Borkowski Postępowanie administracyjne, s.424,425). Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością (bezczynnością) organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi.
W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
Zgodnie z art. 25 § 1 p.p.s.a osoba fizyczna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona postępowania (tzw. zdolność sądowa). Dlatego też z tego względu skarga nie mogła ulec odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy. Należało zatem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego poddać ocenie legitymację czynną skarżącego do wniesienia skargi. Badanie tej legitymacji wymaga wkroczenia w dokonanie ocen w sferze materiaolnoprawnej.
Sąd badał więc kwestię istnienia interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie, mając na względzie wskazane wyżej okoliczności.
Z analizy akt niniejszej sprawy i dodatkowo akt sprawy zakończonej postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 10 kwietnia 2008r. odrzucającym skargę na czynności organu nadzoru budowlanego(sygn.akt II SA/Wr 558.07) wynika, że w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego, dotyczącego opisanej wyżej nieruchomości skarżący posiadał jedynie prawo najmu do lokalu nr [...] przy ul [...] nr [...]we W., zaś w chwili wniesienia skargi M.SZ. zajmował ww. lokal mieszkalny już bez tytułu prawnego, zaś w dniu 24 kwietnia 2007r. Sąd Rejonowy orzekł jego eksmisję z tego lokalu.
Z powyższego wynika, że skarżący zamieszkując w spornym budynku będącym przedmiotem postępowania administracyjnego nie posiadał interesu prawnego, który uprawniałby go do uzyskania przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Zgłoszone w niniejszej sprawie przez skarżącego roszczenie dotyczyło jedynie jego interesu faktycznego, który jednakże nie uprawniał do traktowania jego osoby jako strony postępowania. M.SZ.wnosząc skargę do Sądu nie wykazał również na tym etapie postępowania swojego interesu prawnego w niniejszej sprawie.
W tych okolicznościach twierdzenie, że skarżący w konkretnej sprawie nie posiada interesu prawnego odnosi ten skutek, że skarga podlega oddaleniu, a nie odrzuceniu.
W realiach niniejszej sprawy skarżącemu nie przysługiwało żadne prawo do obiektu, który zresztą został rozebrany w trakcie trwania postępowania sądowoadministracyjnego przez właścicieli nieruchomości przy ul. [...] nr [...].
Zważywszy na przyczynę oddalenia skargi bez znaczenia było ustosunkowanie się Sądu do zarzutu sformułowanego w skardze, iż organ pozostaje w zwłoce w podjęciu rozstrzygnięcia, tym bardziej że w trakcie zawisłości sprawy przed Sądem organ nadzoru budowlanego wydał decyzję z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (brak istnienia przedmiotu sprawy – budynek został rozebrany). W tej sytuacji, gdyby nawet skarżący legitymował się w niniejszej sprawie interesem prawnym, to wówczas i tak zapadłoby orzeczenie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż przed wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie ustała przyczyna, z powodu której skarga została wniesiona.
Z powyższych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.