Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2008r. E. i J.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wykonywania robót budowlanych przy ul. [...] w L..
Wcześniej – w dniu 7 listopada 2008r. – skarżący zwrócili się do Starosty L. z pisemną prośbą o skuteczne egzekwowanie przestrzegania wydanego przez Wojewodę D. postanowienia z dnia [...] nr [...] wstrzymującego wykonanie decyzji Wojewody D. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.D. i W.Dz. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w L. na działce nr [...] obręb 8. Według skarżących inwestorzy wbrew postanowieniu organu kontynuowali prace budowlane. Skarżący wezwani przez Sąd do oświadczenia, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi na bezczynność Starosty L. zwracali się z zażaleniem do Wojewody D. - nadesłali odpis takiego zażalenia z dnia 26 listopada 2008r.
Jednakże zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi sądowej – środka zaskarżenia, w danym przypadku zażalenia na bezczynność organu, w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Złożenie zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, jest już bez znaczenia i nie sanuje czynności procesowej przewidzianej w art. 52 § 1 i 2 cyt. wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tego rodzaju stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i wystarczy tu przywołać postanowienie WSA w Warszawie z 22 lutego 2005r. sygn. akt I SAB/Wa 176/04 opubl. w Lex nr 165023 i postanowienie NSA z dnia 25 września 2007r. sygn. akt II GSK 136/07 opubl. w Lex nr 374841.
Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy.
H.B. 5.06.2009r.