Uzasadnienie
W dniu 4 maja 2007 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. wpłynęło pismo skarżącego J.K. z dnia 2 maja 2007 r., w którym skarżący wniósł o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej rozbiórki szopy przenośnej postawionej ma terenie skweru miejskiego przy ul. [...] w J.-L..
Pismem z dnia 12 czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. poinformował skarżącego, że nie został uznany za stronę w toczącym się postępowaniu.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał P.Ł. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego – pawilonu małej gastronomii, "posadowionego bez stosownych pozwoleń oraz zgłoszeń".
W uzasadnieniu organ nadzoru budowlanego wskazał, że pismem z dnia 2 maja 2007 r. mieszkaniec J.-L. poinformował Inspektorat o zaistniałej samowoli budowlanej. Organ podał, iż wizje lokalne potwierdziły fakt postawienia obiektu kontenerowego, posadowionego na elementach betonowych, do którego doprowadzone jest zasilanie energetyczne i instalacja wodociągowa.
Pismem z dnia 16 lipca 2007 r. skarżący J.K. w trybie art. 37 § 1 kpa wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., wywodząc, że za załatwienie sprawy nie można uznać pisma organu z dnia 12 czerwca 2007 r.
W dniu 4 października 2007 r. J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie nie rozpoznania sprawy dotyczącej nakazu rozbiórki szopy przenośnej.
W uzasadnieniu powyższej skargi J.K. wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył na niego obowiązek wykazania interesu prawnego potwierdzonego stosownymi dokumentami, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pouczono go przy tym, że "na postanowienie nie służy zażalenie, można je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji". Skarżący oświadczył, że pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. wypełnił nałożony na niego obowiązek oraz wskazał, iż pismem z dnia 12 czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. poinformował go, że nie został uznany za stronę w toczącym się postępowaniu, gdyż działka skarżącego nie graniczy bezpośrednio z działką, na której dokonano samowoli budowlanej. Zdaniem skarżącego, wobec powyższego stwierdzić należy, że organ jest bezczynny w rozumieniu art. 35 § 1-3 kpa, gdyż za załatwienie sprawy nie można uznać pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12 czerwca 2007 r.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie.
Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja, jednak nie została ona doręczona skarżącemu, ponieważ nie został on uznany za stronę, o czym powiadomiono go pismem z dnia 12 czerwca 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji publicznej, a więc w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola sądowa ograniczona jest wyłącznie do ustalenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy strona skarżąca wyczerpała środki przewidziane w art. 37 kpa oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekracza terminy określone w art. 35 kpa.
Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Kontrola Sądu nie obejmuje natomiast prawidłowości działań podejmowanych przez organ administracyjny, ani zgodności z prawem ewentualnie zapadłych rozstrzygnięć.
Sprawy wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to takie, w których powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, czy też postanowienie mające zapaść w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz w których mają być wydane nie wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Sprawa w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest sprawą wymienioną w art. 3 § 2 pkt 1-4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpatrywanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środki przewidziane w art. 37 kpa.
Wobec faktu, iż dwie pierwsze przesłanki zostały spełnione, dla rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma fakt, czy w sprawie tej nastąpiła zwłoka w wydaniu decyzji przekraczająca terminy określone w art. 35 kpa i czy decyzja taka została wydana.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wskutek złożenia przez skarżącego pisma z dnia 2 maja 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie "tymczasowego pawilonu handlowo-gastronomicznego postawionego przy ul. [...] w J.-L., będącego własnością P.Ł.". Postępowanie to zostało zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] r. nr [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
Decyzja ta nie została doręczona skarżącemu, ponieważ nie został on uznany przez organ za stronę, o czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. powiadomił J.K. pismem z dnia 12 czerwca 2007 r.
Skoro zatem w sprawie prowadzonej w przedmiocie rozbiórki obiektu wskazanego przez skarżącego w piśmie z dnia 2 maja 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], to znaczy, że w chwili wnoszenia przez skarżącego w dniu 4 października 2006 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie rozbiórki szopy przenośnej, organ ten nie pozostawał w bezczynności.
Zauważyć wypada, iż jeżeli skarżący uważał, ze powinien być uznany za stronę w powyższym postępowaniu, to mógł domagać się wznowienia postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Niezależnie jednak od tego, czy skarżącemu przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu, czy też nie, nie można uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. jest bezczynny w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki szopy, skoro sprawa w takim przedmiocie została wszczęta i zakończona wydaniem decyzji.
W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.