Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SAB/Wr 48/12 odrzucił skargę D. i M. W., J.W. i M.W. w przedmiocie bezczynności Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Powyższe postanowienie stało się prawomocne od dnia 22 stycznia 2013 r.
D. i M. W. w dniu 4 października 2016 r. (data nadania) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania sądowego między innymi w sprawie II SAB/Wr 48/12.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 października 2016 r. Sąd pouczył skarżących o treści przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", regulujących postępowanie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 271, art. 272, art. 273 oraz zobowiązał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie, na którą z ustawowych przesłanek powołują się w treści skargi oraz kiedy dowiedzieli się o podstawie wznowienia postępowania, a także do jednoznacznego określenia żądania i jego uzasadnienia. Ponadto skarżący zostali zobowiązani do nadesłania brakujących odpisów skargi.
Powyższe braki należało uzupełnić w terminie 7 dni od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Opisane wezwanie zostało doręczone oddzielnie każdemu ze skarżących w dniu 4 listopada 2016 r. (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 9, 10 akt sądowych).
W zakreślonym terminie w/w zarządzenie nie zostało jednakże wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga D. i M. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SAB/Wr 48/12 podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić należy, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności.
Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.).
Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.
Art. 277 p.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Należy także wskazać, że stosownie do brzmienia art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczeń ich stronom.
W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada, czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie.
W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie Sąd stwierdził, że skarżący, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia, nie podali okoliczności wskazujących na dopuszczalność skargi, w tym nie wskazali podstaw wznowienia postępowania. Ponadto, skarżący nie podali okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, tj. nie wskazali kiedy dowiedzieli się o podstawie wznowienia. Jeśli natomiast chodzi o zarzut, że w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 48/12 strona skarżąca "była pozbawiana prawa do obrony, prawa do kasacji i prawa do dokumentów", to w tym wypadku termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w myśl art. 277 p.p.s.a. biegłby od dnia, w którym o orzeczeniu kończącym postępowanie dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Wr 48/12 postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. doręczono D. W. i M. W. w dniu 28 listopada 2012 r. (k. 19-20 akt sądowych tamtej sprawy).
Zatem ewentualny termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie z przyczyny tego, że strona "była pozbawiana prawa do obrony, prawa do kasacji i prawa do dokumentów" biegł od dnia 29 listopada 2012 r., a co za tym idzie skarga o wznowienie wniesiona w dniu 4 października 2016 r. jest spóźniona.
Ponadto w złożonej w niniejszej skardze podano, że strona skarżąca "składa" doniesienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez wskazane przez siebie osoby. Sąd nie ma więc wątpliwości, że na dzień wniesienia skargi o wznowienie nie wydano prawomocnego wyroku skazującego, w którym ustalono by czyn niedozwolony, który z kolei rzutowałby na przebieg i wynik sprawy oznaczonej sygn. akt II SAB/Wr 48/12. W tym zaś zakresie Sąd stwierdził, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona przedwcześnie, albowiem dopiero uprawomocnienie się ewentualnego wyroku skazującego byłoby początkiem biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.
Niezależnie od powyższego skarżący pomimo wezwania i pouczenia o konsekwencjach jego niewykonania nie przesłali brakujących odpisów skargi. Zaistniałe braki uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu.
Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 280 § 1 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 276 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.