Uzasadnienie
D.W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie wybudowania ogrodzenia działki nr 22 w N.D..
Pismem z dnia 8 września 2015 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego oraz złożenie dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca przedłożyła m.in. dwa pisma adresowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.. Pierwszym z nich, datowanym na dzień 13 lipca 2015 r., skarżąca wezwała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia jej informacji publicznej do złożonego w dniu 17 czerwca 2015 r. Z kolei, drugim z nadesłanych pism adresowanych do PINB w T., skarżąca ponowiła wniosek o udzielenie jej informacji publicznej w zakresie jakie działania podjął tenże organ w celu wstrzymania inwestycji na działce nr 22 w N.D..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność organu. Tym samym wymogiem koniecznym przed wniesieniem skargi na bezczynność organu jest złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną i w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy. Z jej okoliczności wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie podjęcia działań w sprawie wybudowania ogrodzenia działki nr 22 w N.D. nie wyczerpała trybu przedsądowego i zaniechała złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia. Za takie w żadnej mierze nie może zostać uznane przedstawione przez nią pismo adresowane do PINB w T., w których wnosi ona o udzielenie informacji publicznej w zakresie podjętych przez ten organ działań w zakresie inwestycji na wskazanej wyżej nieruchomości, jak również wystosowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie udzielenia informacji publicznej. Stanowią one bowiem w istocie żądanie w przedmiocie poinformowania skarżącej o ewentualnych inwestycjach podjętych na działce nr 22 w N.D., a nie skierowane do organu wyższego stopnia – tj. D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - zażalenie na bezczynność organu nadzoru budowlanego, zarzucające brak oczekiwanego działania organu względem kwestionowanej przez skarżącą inwestycji.
Skoro zatem przed wniesieniem skargi skarżąca nie wyczerpała trybu przedsądowego niniejsza skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego Sąd chciałby także nadmienić, że skarga D.W. podlegała odrzuceniu z tego względu, iż skarżąca w niniejszej sprawie nie uzupełniła w ustawowym terminie barku formalnego skargi w zakresie określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego, do czego to została wezwana pismem z dnia 8 września 2015 r.
Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycja z art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.