Uzasadnienie
W dniu 10 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła w sądzie administracyjnym pismo zatytułowane,,Zażalenie i skarga na bezczynność organu i przewlekłość postępowania". W uzasadnieniu podała, że w dniu 30 grudnia 1999 r. złożyła wniosek o przekształcenie prawa współużytkowania wieczystego gruntu w prawo własności i uzyskała taką decyzję dopiero w dniu 14 października 2010 r. Kolejno w dniu 7 marca 2011 r. złożyła wniosek o zmianę tej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a.
Ponieważ skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.), kilku skarg nie wolno łączyć w jednym piśmie (art. 57 § 3 p.p.s.a.) jak w tym przypadku skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, zaś uzasadnienie skarg nasuwało wątpliwości, sąd przesłał w dniu 13 czerwca 2011 r. skargę do organu, a po jej przekazaniu przez organ zwrócił się do skarżącej o wyjaśnienie przedmiotu skargi lub skarg.
W uzupełnieniu (k. [...]) skarżąca twierdziła, że zaskarża przewlekłość postępowania trwającą od dnia 30 grudnia 1999 r., przy czym w jej ocenie ostateczna decyzja z dnia 14 października 2010 r. nie zakończyła sprawy. Skarżąca określała ten stan rzeczy jednocześnie jako bezczynność organu, gdyż bezczynność przeplatała się z przewlekłością. Skarżąca przyznała, że jej wniosek oparty na art. 155 k.p.a. został załatwiony decyzją z dnia 20 czerwca 2011 r.
Sąd zarządził rozdzielenie skarg na skargę w kwestii bezczynności organu po wpłynięciu wniosku o zmianę decyzji ostatecznej (sygn. akt [...]) oraz przewlekłość postępowania w sprawie załatwienia wniosku o przekształcenie (nin. sprawa), bez ponowienia próby dokładniejszego określenia przedmiotu skarg przez skarżącą. Określenie to było zbędne z uwagi na dostrzeżoną niedopuszczalność wszelkich skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu.
Niedopuszczalność skargi związana była z niewyczerpaniem przez skarżącą środka zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), przysługującego jej w postaci zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 k.p.a.). Pojęcie wyczerpania oznacza nie samo jedynie wniesienie zażalenia, lecz odczekanie przez stronę na jego rozpatrzenie bądź upływ miesięcznego terminu na przeprowadzenie postępowania zażaleniowego (art. 35 § 3 k.p.a.). Tymczasem skarżąca wniosła skargę jednocześnie z wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia, które złożyła w dniu 10 czerwca 2011 r. Skarga była zatem przedwczesna i dlatego niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).
Można dodać, poza poruszoną kwestią formalną, że Sąd w żadnym razie nie mógłby orzec na podstawie art. 149 p.p.s.a, dlatego, że postępowania w obu sprawach zainicjowanych przez skarżącą zostały zakończone przez wydanie decyzji.
PM 7.11.2011 r.