Uzasadnienie
Skargą z 08.09.2023 r. K. D. (obywatel U.), zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu bezczynność w sprawie z jego wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych, w dniu 30.05.2022 r. wniesiony został do Wojewody wniosek strony o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. W związku z brakiem informacji na temat przebiegu postępowania, w dniu 07.09.2023 r. strona wywiodła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu.
Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia bezczynności organu, stwierdzenia rażącego charakteru tej bezczynności, zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie 7 dni, przyznania sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł, skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W skardze podniesiono, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, w tym art. 100c i art. 100d.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Po opisaniu przebiegu podejmowanych w sprawie czynności organ wskazał, że decyzją z 19.09.2023 r. udzielił skarżącemu wnioskowanego zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej.
W okolicznościach konkretnej sprawy należało jednak uwzględnić, wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze, obowiązujące od dnia 24.02.2022 r. przepisy ustawy z 12.03.2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 103). Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w dniu 30.05.2022 r. wraz z nadaniem przez stronę w placówce pocztowej wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, a więc w okresie obowiązywania powołanej ustawy.
Jak wynika z art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy pomocowej, w okresie do dnia 04.03.2024 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Zarazem zgodnie z art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy pomocowej, zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 (a więc m.in. w sprawach zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej), lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1 (a więc do dnia 04.03.2024 r.), nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.
Okoliczność złożenia wniosku o udzielnie zezwolenia w czasie zawieszenia terminów dla załatwienia tych spraw, wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości organu. Skoro bowiem nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia sprawy lub bezczynności (podobnie WSA we Wrocławiu w wyroku z 16.03.2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 1466/22).
Nie ma zatem podstaw do uznania, że w okolicznościach sprawy ustawa pomocowa nie znajduje zastosowania. Skarżący wprawdzie nie przybył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa (przybywa w Polsce od roku 2016), jednak ustawa pomocowa znajduje zastosowanie także do obywateli Ukrainy, którzy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przybyli już wcześniej. Normuje ona bowiem expressis verbis sytuację prawną obywateli Ukrainy przebywających na terenie RP przed rozpoczęciem działań wojennych i to zarówno obywateli przebywających na terenie RP legalnie (zob. m.in. art. 42 ustawy pomocowej), jak i przebywających nielegalnie (zob. art. 42b ustawy pomocowej). Fakt zatem, że skarżący przebywa na terytorium RP od 2016 r. nie daje podstaw do stwierdzenia, że regulacje ustawy pomocowej, w tym art. 100c i art. 100d, nie znajdą zastosowania w jego sprawie.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w związku z przewidzianym w ustawie pomocowej zawieszeniem biegu terminów załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej oraz zakazem wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, skargę należało oddalić w całości na zasadzie art. 151 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.