Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie A. T. w swojej skardze z dnia 17 listopada 2005 r. podniosła, iż zwróciła się w dniu 27 czerwca 2005 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. o przeprowadzenie oględzin samowoli budowlanej -jakie jej zdaniem - dopuściła się M. R. w budynku przy ul. W. [...] we W. Dodała, iż pomimo osobistych i listownych interwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. dotychczas "nie załatwił przedmiotowej sprawy".
W odpowiedzi na wezwanie o sprecyzowanie co jest przedmiotu skargi, A. T. w piśmie z dna 4 grudnia 2005 r. oświadczyła, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. i poinformowała, iż nie składała zażalenia na bezczynność tego organu w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.
Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie prawem przewidzianym, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 k.p.a. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżania w rozumieniu art. 52 § 1 u.p.s.a.
Z oświadczenia skarżącej wynika, iż nie skorzystała ona z instytucji zażalenia na bezczynność organu administracyjnego uregulowanej w art. 37 k.p.a. W tym stanie rzeczy niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 u.p.s.a. powoduje, że jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.