Uzasadnienie
A. M. pismem z dnia 12 marca 2021 r. wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sprawa ta została zarejestrowana w Sądzie początkowo pod sygnaturą III SAB/Wr 1997/21, a następnie pod sygnaturą II SAB/Wr 449/21.
W dniu 12 maja 2021 r., skarżąca ponownie złożyła do Sądu skargę, określając jej przedmiot jako bezczynność Wojewody w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt II SAB/Wr 450/21. W sprawie tej, w dniu 6 sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
W sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, którą to bezczynność zaskarżył już pismem, z dnia 12 marca 2021 r. (II SAB/Wr 449/21). Sprawa wszczęta tą skargą nie jest jeszcze prawomocnie zakończona. W obu sprawach skarżąca cofnęła skargę, jednakże z uwagi na opisane okoliczności, Sąd nie rozważał umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, bowiem zobowiązany był skargę odrzucić.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.