Uzasadnienie
E. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. Sąd uwzględnił powyższą skargę i odpowiednio w pkt. I zobowiązał Wojewodę D. do wydania aktu w terminie trzech miesięcy od dnia upływu terminu do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej; w pkt. II stwierdził, że postępowanie prowadzone jest w sposób przewlekły a przewlekłość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; w pkt. III oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w pkt. IV. zasądził od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Instytucja ta znajduje swoje zastosowanie w sytuacji gdy stwierdzona przez Sąd z urzędu omyłka ma charakter oczywisty, a zatem taki której stwierdzenie nie budzi wątpliwości i jest bezsporne w świetle okoliczności przedstawionych w treści orzeczenia.
Z takim przypadkiem mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy, w której Sąd w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych uwzględniając skargę E.S. uznał za zasadne zasądzić od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, mylenie jednak podał w pkt. IV sentencji wyroku kwotę 580 zł. To bowiem kwota 100 zł – stanowiąc wysokość uiszczonego wpisu, stanowiła w niniejszej sprawie koszt postępowania niezbędny do celowego dochodzenia praw.
Stąd mając to na uwadze Sąd postanowił, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., z urzędu dokonać sprostowania wyroku w zakresie oznaczonej kwoty.