Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. M. zażądała stwierdzenia bezczynności organu w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych w lokalu nr 5 położonym w Ś..
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb zażaleniowy określony w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, a dopiero po wyczerpaniu tego trybu skarżąca mogłaby wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Pismem złożonym do akt w dniu 7 lipca 2014 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świdnicy w toku postępowania administracyjnego, a zatem w myśl art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi przez organ, a także jak można wywnioskować z dokumentów dołączonych do skargi, skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.) na niezałatwienie sprawy w terminie. To zaś oznacza, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Natomiast w związku z oświadczeniem o cofnięciu skargi, należy zauważyć, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga jest niedopuszczalna, sąd winien uznać cofnięcie skargi za nieskuteczne, a skargę odrzucić. Z tych względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie w pkt II sentencji postanowienia, sąd zobligowany był – stosownie do przepisu art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. – orzec o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu.