Uzasadnienie
M. K., J. K. i M. Ż. wnieśli skargę na bezczynność i przewlekłość działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w przedmiocie egzekucji nakazów i zakazów dotyczących bezpieczeństwa ludzi i mienia w budynku przy ul. W. w W.. Skarżący zarzucili, że organ powiatowy nie podjął działań zmierzających do egzekucji decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...] i decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...].
Odpowiadając na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarżący nie wyczerpali trybu opisanego w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co czyni skargę niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna z tego względu, że nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.
Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
W realiach niniejszej sprawy intencją skarżących jest spowodowanie, by Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. rozpoczął egzekucję obowiązków nałożonych cytowanymi na wstępie decyzjami administracyjnymi. Wobec tego należy zauważyć, że w myśl art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Natomiast zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.
W świetle powyższego należy powiedzieć, że skarżącym, którzy twierdzą, że mają interes prawny lub faktyczny w wykonaniu obowiązków nałożonych cytowanymi decyzjami służy skarga na bezczynność PINB dla miasta W. (czyli wierzyciela). Jednak zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a., skarga taka podlega rozpatrzeniu przez organ wyższego stopnia w stosunku do PINB dla miasta W.. Organem wyższego stopnia nie jest w tym wypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, ale D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.. Organ ten rozpatrzy skargę postanowieniem, na które - w razie oddalenia skargi - służyć będzie zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie.
W świetle powyższego, należy zgodzić się z tezą, że zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji wniesiona do sądu administracyjnego przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobą trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym, jest niedopuszczalna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Katowicach z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt II SAB/Ka 138/02, opubl. ONSA 2004/2/81). W tego rodzaju sprawach właściwy jest bowiem tryb skargowy wskazany w art. 6 § 1a u.p.e.a., o czym była już mowa.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.