Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 grudnia 2008 r. D. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pismo Burmistrza Gminy T.w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 13 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I umorzył wszczęte postępowanie, a w pkt II przyznał od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącej – adw. M. H. K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. skarżąca wniosła o dokonanie wykładni " z jakich powodów i dlaczego Sąd rozpoznając sprawę nie wpisał numeru pisma – postanowienia Burmistrza Gminy w T. i na jakiej podstawie prawnej takie orzeczenia są wydawane".
Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy dnia 28 grudnia 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, do uzupełnienia braków formalnych pisma D. W. z dnia [...] r. przez wskazanie jakiego orzeczenia Sądu dotyczy zawarty tam wniosek o wykładnię.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że zawarty w piśmie z dnia 24 listopada 2010 r. wniosek o wykładnię dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Tak w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się nadto, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575).
Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy i odnosząc się do kolejnego wniosku D. W. o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 13 października 2010 r. należy powtórnie podkreślić, że treść tego orzeczenia jest sformułowana w sposób jasny i nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy też sposobu jego wykonania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przedmiotem wykładni – wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - nie może być wyjaśnienie z jakich powodów Sąd nie wpisał numeru pisma czy też wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej takie orzeczenie zostało wydane, gdyż wskazane wątpliwości dotyczą w istocie zakwestionowania trafności podjętego rozstrzygnięcia. Wniosek natomiast o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego (por. postanowienie NSA z 10 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 465/08) ani też prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.