Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] IX 2021 r. strona skarżąca złożyła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Sąd z urzędu posiada informację, że w tutejszym Sądzie zawisła już sprawa ze skargi tej samej skarżącej z dnia [...] VI 2021 r. na bezczynność Wojewody D. w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 533/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata).
Wniesienie skargi do sądu skutkuje bowiem powstaniem stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Nie można więc wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy będącej w toku (zob. postanowienie NSA z dnia 23 VI 2020 r., sygn. akt II OZ 366/20 – publ. CBOSA).
W okolicznościach sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy sprawami (II SAB/Wr 533/21 i II SAB/Wr 534/21), zawisłymi przed tutejszym Sądem zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa (ich stronami są: N. K. i Wojewoda D.), jak również tożsamość przedmiotowa (obie skargi mają za przedmiot bezczynność w sprawie wniosku z dnia [...] IX 2021 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę).
Z przywołanych powyżej względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.