Uzasadnienie
M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty G.. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 29 grudnia 2006 r. doręczonym skarżącej M. K. w dniu 12 stycznia 2007 r., skarżąca w ramach badania przez Sąd przesłanek dopuszczalności skargi została wezwana do oświadczenia się czy przed wniesieniem skargi zwróciła się ze stosownym zażaleniem na bezczynność Starosty G. do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa.
Na wezwanie Przewodniczącego M. K. oświadczyła, że nie wnosiła zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa na bezczynność Starosty G. Skarżąca wskazała nadto, iż składając skargę do Sądu kierowała się tylko przepisami ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zachowując wymagane terminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie.
Podlega ona regulacji zawartej w powołanej powyżej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 wskazywanego aktu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W świetle art. 3 § 1 i 2 pkt.8 cytowanej ustawy Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej miedzy innymi orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4 niniejszego artykułu.
Wskazany w art. 52 § 1 u.p.p.s.a wymóg ustawowy wyczerpania przez skarżącego w ramach postępowania administracyjnego środków zaskarżenia określający granice dopuszczalności wniesienia skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego należy stosować odpowiednio także do przewidzianej art. 3 § 2 pkt.8 u.p.p.s.a. skargi na bezczynność organu administracji, której istotą jest zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej określonego w art. 3 § 2 pkt. 1-4 ustawy.
W tym przypadku należy przyjąć, że skarżący (oprócz Rzecznika Praw Obywatelskich i prokuratora) obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a, tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (podkreślenie Sądu).
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Zażalenie z art. 37 § 1 Kpa nie jest wprawdzie zażaleniem o którym mowa w art. 141 - 144 Kp, nie można więc do niego odpowiednio stosować przepisów dotyczących odwołań, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezała-twienia przez organ sprawy w ustawowym terminie.
Ponieważ do tego zażalenia nie mają zastosowania przepisy dotyczące odwołań, to zawsze organem właściwym do jego rozpatrzenia będzie organ wyższego stopnia i to niezależnie od tego, czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy (por. postanowienie NSA z 21 maja 1999 r., I SAB 118/98, LEX nr 48577).
Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa. (por. wyrok NSA z 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002, Nr 3, poz. 116).
Natomiast niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność w powyższym zakresie środka prawnego przewidzianego w art. 37 Kpa prowadzi do odrzucenia przez Sąd skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z akt przedmiotowej sprawy, w szczególności ze złożonego w tutejszym Sądzie oświadczenia skarżącej z dnia 19 stycznia 2007 r. wynika, że w momencie, gdy skarżąca M. K. wniosła do Sądu skargę, w której zaskarżyła bezczynność Starosty G. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, nie wyczerpała ona wymaganego przepisem art. 37 § 1 Kpa środka zwalczania bezczynności organu administracji na drodze administracyjnej w postaci zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za niedopuszczalną - zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt.6 powoływanej poprzednio ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.