Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 lipca 2021 r., J. L. (dalej: skarżący) za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła już sprawa ze skargi tego samego skarżącego na bezczynność organu w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, która zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Wr 310/21.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.).
Sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 547/21 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 310/21 dotyczą bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z tego samego wniosku oraz złożonego przez ten sam podmiot. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej – ta sama skarżąca oraz tożsamości przedmiotowej skargi – obie skargi dotyczą bezczynności Wojewody w procedowaniu sprawy z tego samego wniosku, jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20).
Niezależnie od powyższego, skarga podlegała odrzuceniu również ze względu na nieuiszczenie przez pełnomocnika wpisu od skargi. Pełnomocnik został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 12 maja 2022 r., w skutek czego zakreślony 7 dniowy termin upłynął w dniu 19 maja 2022 r. (czwartek). Pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie Sądu nadesłał dowód uiszczenia opłaty sądowej wskazując, że jest to potwierdzenie uiszczenia wpisu, które załączył już uprzednio do skargi na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego, datowanej na dzień 2 kwietnia 2021 r., która zakończyła się wydaniem wyroku w dniu 18 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 310/21. Tym samym należało uznać, że nie uiścił wpisu sądowego od skargi złożonej w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 i art. 220 § 3 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.