Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 października 2009 r. (data wpływu do organu – 20 października 2009 r.) skarżąca M. M. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. P., wniosła skargę na bezczynność Starosty W. w przedmiocie wydania na podstawie art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 z późn. zm.) decyzji administracyjnej przyznającej skarżącej własność gruntu o powierzchni 0,50 ha położonego w granicach działki [...] w obrębie B. K. nr [...] w W. W skardze przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącej z dnia z dnia 11 marca 2009 r. Wskazano, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż na skutek wadliwej interpretacji ww. art. 118 ust. 1 oczekuje na decyzję o podziale działki nr [...] w celu wyodrębnienia z niej gruntu o pow. 0,50 ha. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że przed wniesieniem skargi, wyczerpane zostały środki zaskarżenia przysługujące w postępowaniu administracyjnym - w dniu 23 września 2009 r. złożone zostało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o umorzenie postępowania wywodząc, że w prowadzonej sprawie administracyjnej nie dopuścił się bezczynności z tego względu, że po otrzymaniu decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 1 października 2009 r. w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] i po ujawnieniu tegoż podziału w operacie ewidencji gruntów, organ w dniu 28 października 2009 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania M. M. nieodpłatnie własność nieruchomości gruntowej niezabudowanej oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 0,5000 ha w obrębie B. K. Nr [...] w W., tym samym realizując roszczenia skarżącej.
Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2009 r. przyznał fakt podjęcia przez organ decyzji z dnia 28 października 2009 r., jednak podtrzymał żądanie skargi wywodząc, że stwierdzenie działania przez organ z naruszeniem prawa warunkuje dochodzenie przez skarżącą, na drodze cywilnoprawnej, naprawienia szkody, którą w związku z działaniem organu skarżąca poniosła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyr. NSA z 16 marca 2000r., I SAB 201/99, niepubl.). Przyjąć zatem należy, że jeżeli do daty orzekania przez sąd, organ administracji publicznej którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności.
Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. (por. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687).
W niniejszej sprawie istotne jest więc, że skargę na bezczynność organu strona wniosła w dniu 20 października 2009 r. i bezsprzecznie do tego dnia organ nie załatwił przedmiotowej sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje tę wydano jednak w dniu 28 października 2009 r. a więc jeszcze przed rozpoznaniem skargi przez Sąd lecz już po zainicjowaniu postępowania sądowadministracyjnego skargą strony.
Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniesioną skargę, to jednak wobec ustania bezczynności organu postępowanie sądowe nie mogło otrzymać dalszego biegu, jako bezprzedmiotowe, podlegało bowiem umorzeniu ze względu na powołane wyże przyczyny. W ocenie Sądu wydanie przez organ decyzji merytorycznej, po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, jest bezwzględną przeszkoda procesową powodującą, że postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu. Sąd mając bowiem na względzie fakt, że organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 tejże ustawy, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Podnoszona przez pełnomocnika kwestia stwierdzenia działania przez organ z naruszeniem prawa, co ma warunkować dochodzenie na drodze cywilnoprawnej naprawienia szkody tym działaniem poniesionej, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż na etapie postępowania sądowoadministracyjnego stan bezczynności organu ustał wskutek podjęcia decyzji.
Z woli ustawodawcy i przyjętego modelu postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że wyrokowanie w sprawie skargi na bezczynność organu, w której organ podjął decyzję nie jest ani możliwe, ani celowe i to niezależnie od tego, że wydanie decyzji nastąpiło już po wniesieniu skargi.
Mając zatem na uwadze okoliczności stanu faktycznego oraz brzmienie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie wszczęte wniesioną w niniejszej sprawie skargą podlegało umorzeniu, co orzeczono w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnione jest natomiast przepisem z art. 201 § 1 powyższej ustawy, który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także i w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tejże ustawy.