Uzasadnienie
W dniu [...].11.2020 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga M. L. (dalej: skarżący) na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie wydania decyzji przywracającej rolny charakter działki.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu W. wniósł o jej odrzucenie ze względu na jej wniesienie po wydaniu przez organ ostatecznej decyzji z [...].09.2020 r., nr [...], dokonującej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na zmianie użytku działki nr [...] z użytku B na użytek BR-PsIV. Powołując się na tą okoliczność Starosta wyjaśnił, że w dniu 22.06.2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał uchwałę sygn. II OPS 5/19, w której uznał, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.". W świetle tego rozstrzygnięcia należy przyjąć, że skarga na bezczynność jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna.
W odpowiedzi na stanowisko organu skarżący w piśmie z [...].01.2021 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że wniosek w sprawie złożył [...].01.2013 r. Ponadto wskazał, że konsekwencją bezczynności organu w sprawie było naliczanie zawyżonego podatku od nieruchomości, który skarżący musiał uiszczać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niniejsza skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym podlega odrzuceniu.
Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy prezentuje się następująco. Skarżący wnioskiem z [...].01.2013 r. zwrócił się o przywrócenie stanu poprzedniego w ewidencji gruntów i budynków (przed zmianą z [...].11.2005 r.). Pismem z [...].05.2020r. skarżący wniósł do Wojewody D. ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda D. postanowieniem z [...].06.2020 r. uznał ponaglenie za zasadne i zobowiązał Starostę Powiatu W. do załatwienia sprawy. Po przeprowadzeniu w dniu [...].07.2020 r. oględzin działki nr [...], opisaną na wstępie decyzją z [...].08.2020 r. (ostateczna od dnia [...].09.2020 r.), Starosta uwzględnił w całości wniosek skarżącego.
Skarżący pismem z [...].11.2020 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Starosty Powiatu W. w sprawie bezczynności organu w przywróceniu rolnego charakteru działki nr [...].
Opisany stan faktyczny wskazuje, że przedmiotowa skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.06.2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Dodać należy, że w treści uzasadnienia powołanej uchwały dokonano – w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. – zdefiniowania bezczynności organu w postępowaniu jako "stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane". Zatem bezczynność organu ma miejsce w ściśle określonym przypadku – organ, pomimo iż upłynęły przewidziane przepisami prawa terminy do wydania w sprawie rozstrzygnięcia – nie uczynił tego.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zawarty w treści art. 53 § 2b p.p.s.a. zakres czasowy wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu – należy rozumieć w kontekście trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego bezczynności organu.
W przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności nie istnieje – gdyż organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie – w ocenie NSA oraz w ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej – brak jest w istocie przedmiotu oceny, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro bowiem organ wydał decyzję przed wniesieniem skargi na bezczynność, to pozostając w zgodzie z przyjętą wyżej definicją, nie jest już bezczynny, a zatem ustał stan postępowania podlegający kontroli Sądu. Należy także zaznaczyć, za NSA, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, co w przypadku niniejszej sprawy osiągnięto w drodze wniesienia ponaglenia.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.