Uzasadnienie
M. J. L. wniósł w dniu 6 lipca 2012 r. – za pośrednictwem Ministra Skarbu Państwa – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę D. w przedmiocie realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. Wojewódzki
Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu jako właściwemu w sprawie.
Z treści skargi wynika, że postępowanie, którego dotyczy zarzut przewlekłości zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], orzekającą m.in. o przysługującym M. L. jako spadkobiercy prawie do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz o wysokości rekompensaty odpowiadającej 20% wartości pozostawionej nieruchomości w kwocie 371.760,00 (słownie: trzysta siedemdziesiąt jeden tysięcy siedemset sześćdziesiąt złotych), przypadającej w całości M. L. (decyzja w aktach sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył, co następuje
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest środkiem prawnym, uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101), określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na nieuzasadnionej zwłoce w podejmowaniu czynności procesowych w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1-4a ustawy procesowej tzn. w przypadkach spraw, w których wydaje się decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz w sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
W nauce i judykaturze zaakceptowany jest pogląd, że środki o charakterze dyscyplinującym, do których należą uwzględnione w powoływanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługują w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Niemożliwe jest natomiast wykorzystywanie ich po zakończeniu postępowania w sposób określony w art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego przez właściwy organ administracji publicznej.
Zdaniem Sądu poglądy formułowane w odniesieniu do bezczynności organu, czyli zwłoki w załatwieniu sprawy należy odnosić również do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracyjny, które jako przedmiot skargi zostało wprowadzone do powoływanej ustawy procesowej na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że skarga na zwłokę w załatwieniu sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987, w 1, poz. 7; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 46/03, Lex 203323).
Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzja w sprawie r0ealizacji prawa M. J. L. do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej została wydana przez Wojewodę D. w dniu [...] r. i stała się ostateczna w dniu [...] r. wobec niewniesienia przez niego odwołania w ustawowym terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji.
Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie załatwionej opisaną powyżej decyzją została wniesiona przez M. L. w dniu [...]r. o doręczone Ministrowi Skarbu Państwa w dniu 10 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie i prezentata Ministerstwa Skarbu Państwa na uwierzytelnionym odpisie skargi), zatem po zakończeniu w sposób ostateczny jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego.
Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając skargę za niedopuszczalną – stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenie o zwrocie skarżącemu kwoty wpisu uiszczonego od skargi wynika z treści art. 232 § 1 pkt 1 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.