Uzasadnienie
Pismem z dnia [...].06.2018 r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. L. wniosła o "rozpatrzenie zgodności miejscowego planu przestrzennego zagospodarowania i jego zapisów względem wyrażenia zgody Wójta i Rady Gminy na funkcjonowanie transportowo – magazynowo - przeładunkowej spółki cywilnej [...] w [...][...]".
W uzasadnieniu tak sformułowanej skargi jej autorka podała m.in., że działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [...], które wykorzystywane są przez firmę transportową, znajdują się w części obszar Natury 2000 i [...]. Obszary te są ściśle chronione, a firma nie ma oceny środowiskowej i degraduje środowisko. Wskazała również, że teren, na którym funkcjonuje spółka, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest na rysunku planu symbolem 17 MN z oznaczeniem RM – zabudowa mieszkaniowa i infrastruktura uzupełniająca. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Gminy, która przypisuje tym działkom przeznaczenie właściwe dla symbolu 19 RMU/P, ponieważ jest to przeznaczenie dla terenu byłej huty oddalonej o kilkaset metrów od podanych działek. Zdaniem skarżącej, Wójt Gminy wprowadza ją i innych mieszkańców oraz radnych w błąd przypisując spornemu terenowi zupełnie inne oznakowanie, przynależne terenom byłej fabryki, a następnie huty szkła, które zostały przekwalifikowane na tereny mieszkaniowe uchwałą Nr [...] z [...].12.2009 r. Skarżąca podała też, że niezależni od Gminy urbaniści potwierdzają fakt niezgodności stanu faktycznego z ustaleniami planistycznymi.
Do skargi załączono 26 dokumentów potwierdzających podejmowanie przez skarżącą licznych interwencji w różnych organach administracji publicznej, dotyczących niezgodnego z prawem sposobu wykorzystywania nieruchomości nr [...] w [...].
Rada Gminy [...], reprezentowana przez Przewodniczącego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie jako wniesionej w sprawie nie należącej do właściwości Rady Gminy [...] ani Wójta Gminy [...], ani też nie wynikającej z wydania, bądź niewydania decyzji administracyjnej.
W piśmie z [...].08.2018 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, skarżąca podała, że skarga dotyczy niewykonania przez Wójta Gminy [...] uchwały Nr [...] z [...].12.2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zmienionej uchwałą Nr [...] z [...].12.2009 r.
Wyznaczony – wobec przyznanego skarżącej prawa pomocy – pełnomocnik w pismach z [...].01.2019 r. i z [...].02.2019 r. wyjaśnił, że skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy [...] związanej z wykorzystywaniem nieruchomości w [...][...] w sposób sprzeczny z postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] Nr [...][...] z [...].12.2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zmienionej uchwałą Nr [...] z [...].12.2009 r.
W związku ze sprecyzowaniem treści skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...].02.2019 r. dokonana została zmiana kwalifikacji sprawy, którą wpisano do repertorium SAB jako skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie prowadzenia działalności polegającej na prowadzeniu magazynu i bazy transportowej.
Następnie wyrokiem z dnia 03.04.2019 r., sygn. akt II SAB/Wr 10/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązał Wójta Gminy [...] do dokonania czynności wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku D. L. dotyczącego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości w miejscowości [...][...] w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W motywach tego orzeczenia Sąd stwierdził, że Wójt Gminy [...] był zobowiązany do wszczęcia postępowania na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) – dalej w skrócie: u.p.z.p.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina [...] reprezentowana przez Wójta Gminy.
Wyrokiem z dnia 02.10.2019 r., sygn. akt II OSK 2205/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok tut. Sądu z 03.04.2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. Podstawą wyroku kasacyjnego było pominięcie w postępowaniu sądowoadministracyjnym właściwego organu gminy, który został uznany przez sąd a quo za stronę tego postępowania i pozbawienie tego organu prawa do udzielenia odpowiedzi na skargę wniesioną do sądu administracyjnego, co stanowi przypadek wyczerpujący dyspozycję art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Wobec tego w ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązano sad wojewódzki do doręczenia odpisu skargi Wójtowi Gminy [...], umożliwiając temu organowi udzielenie odpowiedzi na skargę. Zobowiązano również do ustalenia podanie skarżącej, które ma skutkować wszczęciem postępowania w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. oraz do wyjaśnienia kwestii wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) oraz treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W doręczonej Sądowi w [...].12.2019 r. odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...], wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej ze względu na przedmiot postępowania. W uzasadnieniu wniosku podano, że wobec dołączonych do skargi dokumentów, stwierdzić należy, że Wójt Gminy wielokrotnie informował skarżącą o treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i przeznaczeniu w tym planie przewidzianym dla działki, na której zlokalizowana jest posesja nr [...] w [...]. Wskazano również, że podejmowane przez skarżącą działania i pisma kierowane do Urzędu Gminy nie były pozostawione bez odpowiedzi, gdyż na każde wystąpienie otrzymywała precyzyjną i zgodną z prawem informację.
Ponadto zauważano, że sposób korzystania z nieruchomości przez firmę [...] był kontrolowany przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, a także Radę Gminy [...], która rozpoznawała skargę wniesioną przez skarżącą na Wójta Gminy
Zdaniem autora odpowiedz na skargę, skarżąca bezpodstawnie również zarzuca korzystanie z nieruchomości w [...] nr [...] w sposób niezgodny z przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W pismach kierowanych do skarżącej jednoznacznie wskazywano na ustalenia planu miejscowego. W takiej sytuacji organ nie mógł podjąć żadnych działań zobowiązujących właściciela tej nieruchomości do zmiany sposobu korzystania z działki. Wobec tego pozostaje całkowicie bezpodstawny zarzut bezczynności organu administracji odnośnie postępowania dotyczącego niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego korzystania z terenu położonego w [...] nr [...].
Niezależnie od powyższego skarżony organ zauważył, że nie jest on upoważniony do dowolnego interpretowania ustaleń planu miejscowego, a może jedynie przedstawiać jego treść w formie wypisów i wyrysów z planu albo zaświadczeń o jego treści. Zatem o ile działania właściciela nieruchomości lub jej użytkownika nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami planu, nie może on podejmować żadnych działań formalnych.
W piśmie z [...].12.2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącej podał, że postępowanie będące przedmiotem skargi na bezczynność powinno się toczyć z urzędu w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. O tym, że informacje przekazywane przez skarżącą powinny stanowić jednoznaczną przesłankę do wszczęcia i prowadzenia przez Wójta postępowania we wskazanym trybie maja świadczyć pisma skarżącej m.in. z [...].08.2016 r. i [...].10.2017 r., które skierowała do Wójta.
W odpowiedzi na wezwanie sędziego sprawozdawcy dotyczące spełnienia wymogu wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem niniejszej skargi, pełnomocnik skarżącej w piśmie z [...].01.2020 r. wyjaśnił, że skarżącej nie przysługiwało w jej ocenie zażalenie czy odwołanie na bezczynności Wójta - natomiast jej pismo z [...].10.2017 r. stanowiło ponaglenie Wójta, który nie zareagował między innymi na pismo skarżącej z [...].08.2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie niniejszej skargi wymaga wcześniejszego uporządkowania istotnych w sprawie faktów i okoliczności. Jest to tym bardziej konieczne, że dopiero pismo pełnomocnika skarżącej z [...].12.2019 r. precyzuje ostatecznie w czym skarżąca upatruje bezczynność Wójta Gminy [...] w niniejszej sprawie. Zarzuca się zatem organowi administracji opieszałość we wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zgodności zmiany zagospodarowania terenu położonego na posesji w [...][...] z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Konfrontując tak sprecyzowany przedmiot skargi na bezczynność z materiałem aktowym, który obejmuje dokumenty załączone do skargi oraz przekazane przez organ wraz z odpowiedzią na skargę i później uzupełnione wraz ze skargą kasacyjną, przyjdzie przede wszystkim zauważyć, że w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na posesji w [...] nr [...], skarżąca występowała do wielu organów administracji publicznej. Poza Wójtem Gminy [...], pisemne interwencje skarżąca kierowała do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], Starosty Powiatu [...], Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we [...] Delegatura w [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] oraz Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Wskazywała w nich na zróżnicowane spektrum problemów związanych z funkcjonowaniem bazy transportowo-magazynowej na terenie posesji w [...][...]. Istotną pozostaje zatem okoliczność, że skarżąca w tych pismach poruszała nie tylko kwestie odnoszące się ściśle do zakresu kompetencji wymienionych wyżej podmiotów.
Wskazywała na wielorakie nieprawidłowości, które w jej ocenie zaistniały w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a które wykraczały poza kompetencje tylko jednego z tych podmiotów. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Ograniczając się wyłącznie do zbadania legalności działań Wójta Gminy [...], w zakresie prawidłowości w podejmowaniu czynności związanych z kierowanymi przez skarżącą do tego organu pismami, przyjdzie stwierdzić, że w tym zakresie ten organ nie dopuścił się zarzucanej bezczynności.
Wykonując wytyczne NSA, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika z urzędu zawartym w piśmie z [...].12.2019 r., bezczynność organu powiązano ze skierowanym do Wójta Gminy i Rady Gminy [...] pismem skarżącej z [...].08.2016 r., które stanowić miało podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. W piśmie tym skarżąca wniosła, tu cyt. "(..) wszczęcie postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego starego młyna w [...] nr [...] (...), przeznaczonego na cele działalności gospodarczej prowadzonej w tym obiekcie i na przyległej do niego posesji".
Dalej wskazuje się na prowadzenie działalności gospodarczej bez wymaganych prawem pozwoleń, w tym wydawanych przez organy nadzoru budowlanego, ochrony środowiska, straży pożarnej, a ponadto wskazano na niezgodność z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego w uchwale nr [...] Rady Gminy [...] z [...].12.2005 r. W dalszej części pisma skarżąca opisała liczne zagrożenia, które wynikają dla zdrowia i życia mieszkańców, którzy sąsiadują z terenem posesji [...][...]. Szczegółowo opisała kwestie związane z zakłócaniem porządku publicznego przez ciężki transport, który korzysta ze wskazanej nieruchomości. Wskazała na dewastację tego terenu, m.in. wywołaną przez osunięcia ziemi, budowę niezgodnego z prawem ogrodzenia, zasypanie rowu, wycinkę drzew, składowanie kamieni, gruzu i śmieci oraz zniszczenie drenaży.
Wobec tego skarżąca wniosła o zajęcie się sprawą i przekazanie kolejnym instytucją nadzorującym oraz doprowadzenie aby ład przestrzenny przewidziany w uchwale w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego dla zabudowy mieszkaniowej na tym terenie nie był zakłócany przez opisaną działalność, która na tym terenie nie była przewidziana.
Odpowiedzi na opisane pismo Wójt Gminy [...] udzielił w dniu [...].09.2016 r. Poinformował w nim, że wobec różnorakich problemów związanych z uciążliwościami powstałymi wskutek działalności gospodarczej prowadzonej na terenie posesji [...][...], pismo skarżącej z [...].08.2016 r. zostało przekazane organom właściwym dla ich rozpatrzenia, z jednoczesnym przekazaniem kopii tego pisma. Ponadto organ poinformował skarżącą o treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla posesji w [...][...] oraz wskazał, że pozostałe kwestie wskazane przez skarżącą, które mogą być rozpatrzone zgodnie z właściwością przez ten organ, wymagają weryfikacji i przeprowadzenia wizji w terenie, o której terminie skarżąca zostanie powiadomiona.
Termin udzielenia wskazanej odpowiedzi oraz jej treść i forma odpowiada przepisom prawa. Nie wskazuje tym samym na bezczynność organu, rozumianą zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., jako brak załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Należy bowiem wskazać, że pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Oznacza to, że organowi administracji nie można przypisać bezczynności, gdy stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie, podejmuje działania stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 k.p.a. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Wójt Gminy, stwierdzając swoją niewłaściwość w kwestii samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku oraz przylegającej do niego posesji w [...][...], przekazał pismo skarżącej z [...].08.2016 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W ten sam sposób postąpił w przypadku pozostałych zagadnień poruszanych w tym piśmie, przekazując je zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we [...], Wojewódzkiego Urzędu Zabytków, Starostwa Powiatowego w [...] oraz [...] Służby Dróg i Kolei. Organ wypełnił zatem obowiązek proceduralny wynikający z art. 65 § 1 k.p.a. Jego realizacja świadczy, że Wójtowi Gminy nie można zarzucić bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 i 4 p.p.s.a. w rozpatrzeniu pisma skarżącej z [...].08.2016 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa podkreśla się bowiem, że przedmiotem skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (por. J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 43; wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 57/13). W niniejszej sprawie Wójt Gminy podjął działania przewidziane w art. 65 § 1 k.p.a.
Co wymaga podkreślenia i jest istotne z punktu widzenia dokonanej oceny bezczynności organu, na tym etapie sprawy skarżąca nie wyartykułowała wprost żądania wszczęcia postępowania w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Podnoszoną w piśmie z [...].08.2016 r. niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosiła się bowiem do działalności gospodarczej, która prowadzona była według skarżącej bez pozwoleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewódzkiego Wydziału Ochrony Środowiska, Powiatowej Straży Pożarnej, [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich.
Ponadto skarżąca poruszała w tym piśmie kwestie dotyczące naruszenia stosunków wodnych, składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, przekroczenia dopuszczalnej emisji hałasu, czy też planowanej wycinki drzew. W tym zakresie organ poinformował skarżącą o konieczności przeprowadzenia niezbędnych czynności wyjaśniających.
Na nieprawidłowości w działaniu Wójta Gminy [...] nie wskazuje również kolejne pismo powołane przez pełnomocnika skarżącej w jego oświadczeniu z [...].12.2019 r. Chodzi o pismo skarżącej z [...].10.2017 r. Z jego treści wynika, że stanowi ono odpowiedź na pismo Wójta z [...].09.2017 r. dotyczące powołania niezależnego od Gminy specjalisty z zakresu planowania przestrzennego, który miałby rozstrzygnąć wątpliwości dotyczące zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu posesji [...][...]. Wskazuje się w nim, że "cały czas sprawa dotyczy naruszenia istniejącego planu i niezgodnego z planem oraz pozwoleniami PINB umiejscowieniem Firmy i bazy transportowo-przeładunkowej pod nr [...][...]".
Dalej zauważa się, że osoba prowadząca tam działalność, nie ma pozwolenia PINB na zmianę sposobu użytkowania obiektu i zagospodarowania terenu pod działalność transportowo-magazynową z placem manewrowym i bazą przeładunkową dla samochodów ciężarowych z naczepami. Wobec tego skarżąca wskazując na brak wyjaśniania przez Wójta tak prostej sprawy, oczekuje powołania niezależnego specjalisty, którego opinia pozwoli na udzielenie Radnym, mieszkańcom Gminny oraz Wójtowi rzetelnej odpowiedzi.
Po pierwsze, wbrew stanowisku pełnomocnika z [...].01.2020 r., nie można traktować pisma skarżącej z [...].10.2017 r. jako ponaglenia Wójta, który nie zareagował między innymi na pismo skarżącej z [...].08.2016 r. Co prawda, o charakterze pisma procesowego decyduje jego treść, a nie nadana pismu nazwa, jednakże treść powyższego pisma nie wskazuje na to, aby stanowiło ono ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a. powinno ono zawierać uzasadnienie. Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Ponadto ponaglenie powinno czynić zadość wymaganiom określonym w art. 63 k.p.a., tj. zawierać oznaczenie podmiotu wnoszącego ponaglenie i jego adres, żądanie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości oraz podpis wnoszącego ponaglenie.
Zestawiając powyższe wymogi z treścią pisma skarżącej z [...].10.2017 r. uznać należy, że nie nosi ono cech ponaglenia. Pismo powyższe zostało skierowane do Wójta Gminy [...], a nie do organu wyższego stopnia. Za taki organ nie może uchodzić również Przewodniczący Rady Gminy, do którego wiadomości powyższe pismo przekazano. Nie zawiera ono także sformułowań, z których wyraźnie wynikałoby żądanie rozpatrzenia sprawy bezczynności Wójta przez właściwy organ administracji publicznej. Skarżąca nie stwierdza w nim, że postępowanie administracyjne trwa zbyt długo, jedynie wskazuje, że cały czas sprawa dotyczy naruszenia istniejącego miejscowego planu i w związku z tym oczekuje powołania niezależnego specjalisty z zakresu planowania przestrzennego.
Po drugie, treść pisma z [...].10.2017 r. wskazuje, że osią sporu pomiędzy skarżącą a Wójtem Gminy [...] jest interpretacja treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niemniej spór w tej materii nie znalazł na tym etapie sprawy przełożenia w żądaniu adresowanym od Wójta Gminy, aby ten wszczął postępowanie administracyjnego w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. W odpowiedzi na pismo skarżącej z [...].10.2017r. Wójt Gminy poinformował zatem, że nie widzi podstaw do powołania specjalisty z zakresu planowania przestrzennego.
Dopiero w skardze datowanej na dzień [...].06.2018 r., w której skarżąca wniosła o "rozpatrzenie zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego zapisów względem wyrażenia zgody wójta i Rady Gminy na funkcjonowanie transportowo-magazynowo-przeładunkowej spółki cywilnej [...] w [...][...]", zawarte zostało żądanie wydania decyzji w sprawie "przywrócenia przez spółkę stanu zgodnego z prawem i planem zagospodarowania przestrzennego".
Tym samym na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika więc, aby skarżąca zwróciła się w piśmie z [...].08.2016 r. do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji w sprawie zgodności zmiany zagospodarowania posesji w [...][...] z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, i tym samym, aby organ ten pozostawał w bezczynności, rozumianej jako brak należytego rozważenia okoliczności podnoszonych w powyższym piśmie, które obligowałyby organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Również pozostała korespondencja prowadzona pomiędzy skarżącą a Wójtem Gminy nie wskazuje na wyrażenie takiego żądania przez skarżącą przed złożeniem niniejszej skargi.
Wobec wyartykułowania na etapie postępowania przed Sądem zarzutu bezczynności polegającej na braku wszczęcia przez Wójta Gminy [...] z urzędu postępowania w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p., Sąd pragnie zaznaczyć, że wskazany tryb zainicjowania postępowania charakteryzuje się tym, że nawet pomimo wniosku strony, nie wiąże on w jakikolwiek sposób organu. Działanie z urzędu jest bowiem domeną organu, wykonywaną ostatecznie i bezpośrednio z jego inicjatywy (choć możliwe jest zewnętrzne zainspirowanie postępowania). Przepisy prawa nie przewidują wobec tego udzielenia odpowiedzi na ten wniosek, zwłaszcza w jakiejś konkretnej formie (postanowienia, decyzji, pisma itp.). Wynika to ze specyfiki postępowania wszczynanego z urzędu – finalnie z inicjatywy samego organu. Podmiotem wszczynającym postępowanie jest tu zatem sam organ. Organ wszczynając z urzędu postępowanie nie wydaje w sprawie wszczęcia postępowania żadnego orzeczenia, wszczęcie postępowania następuje poprzez podjęcie konkretnych czynności, natomiast o wszczęciu postępowania z urzędu organ zawiadamia strony postępowania.
Wobec tego, skoro obowiązek udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej w sytuacji, żądania przez nią wszczęcia postępowania z urzędu, nie jest przewidziany w przepisach prawa, to organ nie mógł pozostawać w tak rozumianej bezczynności.
Przedstawione powyższej stawisko nie oznacza, że Sąd nie dostrzega istoty i wagi dla skarżącej problemu niedogodności związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie posesji w [...][...]. Jednakże wobec wyartykułowanego dopiero w skardze zarzutu braku wydania decyzji w sprawie przywrócenia przez spółkę cywilną stanu zgodnego z prawem i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skarga okazała się bezzasadna. Skargę taką należało bowiem poprzedzić skierowanym do Wójta Gminy [...] żądaniem wydania decyzji z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: (1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo (2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.
Zgodnie z poglądami judykatury przywołany wyżej przepis znajduje także odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, dokonanej niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z 15.02.2018 r., sygn. akt II OSK 1028/16). Ustawodawca nie przewiduje zarazem w rozważanym przypadku żadnego szczególnego terminu do załatwienia wniosku o wydanie decyzji z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Zastosowanie w tym zakresie znajdują ogólne przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Jak wynika przy tym z art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Ponadto w art. 36 § 1 k.p.a. wskazuje się, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Powołując powyższą regulację prawną Sąd nie przesądza o sposobie zakończenia postępowania w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do powołanego wcześniej przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O kosztach nie orzeczono, albowiem skarżąca była od nich zwolniona, zaś o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu, orzeknie referendarz sądowy w odrębnym trybie na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 wskazanej ustawy.