Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 651/21, po rozpoznaniu skargi A. L. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę uwzględnił zarzuty i argumentację skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej zwana: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1115/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - zwanej dalej w skrócie CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie zaszła taka okoliczność, bowiem w pkt V sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 651/21, błędnie wpisano kwotę "597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem)", zamiast kosztów poniesionych przez skarżącego tytułem wpisu od skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania (k. 22 akt sądowych), wynoszących 100 zł. Ponadto z uzasadnienia prawomocnego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd przyznał skarżącemu od organu 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższe oznacza, że niniejsze postanowienie służy jedynie naprawie oczywistego błędu rachunkowego i dokładnemu odzwierciedleniu rzeczywistej woli składu orzekającego, wyrażonej już w wyroku. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też sąd uczynił niniejszym postanowieniem.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.