Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. A. K., M. K., G. G., R. P., Cz. M., H. Ś., R. Ś., J. M., P.B., B.M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę określając, że jest to "skarga na bezczynność Rady Miejskiej Dz.".
Pismem z dnia 19 listopada 2010 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych przez sprecyzowanie czy przedmiotem skargi jest bezczynność rady Miejskiej Dz., a jeśli tak – o wskazanie jakiej czynności bądź podjęcia jakiego rozstrzygnięcia domagają się skarżący od organu będącego w bezczynności, bądź wskazanie czy przedmiotem skargi – z uwagi na zarzuty w niej podnoszone – jest uchwała z dnia [...]r. (Nr[...]) w sprawie ustalenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz wyraźne wskazanie stron skarżących.
Odnosząc się w zakreślonym terminie do powyższego wezwania w piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. skarżący podali, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu, a tak zdefiniowany przedmiot skargi wynika z faktu nie podjęcia przez Radę uchwały zgodnej z obowiązującymi zasadami zawartymi w ustawie o utrzymaniu czystości, tj. takiej, która dotyczyć winna wszystkich mieszkańców Dz. Podnieśli nadto, że domagają się nakazania Radzie Miejskiej podjęcia uchwały w sposób zgodny z celem określonym przez ustawodawcę w art. 6 ust. 2 i ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Wskazano również, że złożenie niniejszej skargi nie zostało poprzedzone wezwaniem Rady Miejskiej Dz. do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżących.
Nadto skarżący do kolejnego pisma z dnia 8 grudnia 2010 r. dołączyli pismo z dnia 22 listopada 2010 r. skierowane do Rady Miejskiej Dz. określone jako wezwanie "do usunięcia naruszenia naszego prawa wynikające z art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Wskazać nadto należy, że akty prawa miejscowego a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego (wymienione w pkt 6 art. 3 ustawy), jak i bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 powyższej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem.
Zgodnie natomiast z art. 101a ust. 1 tej ustawy, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
W świetle powyższego przepisu skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym jest możliwe wówczas gdy po pierwsze - zaskarżona bezczynność organu gminy dotyczy czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a po trzecie - musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/07).
W rozpoznawanej sprawie tak z treści złożonej skargi jak i pisma skarżących z dnia 2 grudnia 2010 r. – stanowiącego jej doprecyzowanie – wynika, że jest to skarga na bezczynność Rady Miejskiej Dz. w przedmiocie podjęcia uchwały na podstawie art. 6 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn. zm.).
W przepisie z art. 6 ust. 2 tej ustawy znajduje się zobowiązanie rady gminy do ustalenia górnej stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W ust. 4 powyższego artykułu zobligowano z kolei radę gminy do ustalenia niższych stawek opłat, jeżeli odpady komunalne są zbierane i transportowane w sposób selektywny.
Abstrahując od merytorycznej oceny treści wniesionej skargi, gdyż na tym etapie ocena taka byłaby przedwczesna, należy dojść do wniosku, iż w świetle przywołanych regulacji normatywnych bezczynność organu w przedmiocie podjęcia powyższej uchwały dotyczy czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych organowi prawem, a zatem mieści się w kognicji Sądu administracyjnego. Złożona jednak w niniejszej sprawie skarga w przedmiocie nie podjęcia uchwały na podstawie art. 6 ust. 2 i ust. 4 ustawy. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podlega odrzuceniu z uwagi na brak uprzedniego wezwania organu przez skarżących do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarga została złożona pismem z dnia 15 października 2010 r., natomiast pismo z dnia 22 listopada 2010 r. określone jako wezwanie "do usunięcia stanu naruszenia naszego prawa wynikającego z art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach" wpłynęło do organu w dniu 24 listopada 2010 r. Zauważyć przy tym wypada, iż z jego treści wynika, że jest to wezwanie w trybie art. 101, a nie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym.
W tym kontekście wyjaśnić należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi warunek konieczny złożenia nie tylko skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę czy też zarządzenie podjęte przez organ gminy, ale także skargi na bezczynność, o której mowa w art. 101a tejże ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był do odrzucenia – jako niedopuszczalnej – skargi wniesionej w niniejszej sprawie, co też orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.