Uzasadnienie
Pismem z 20 grudnia 2023 r. D. M. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) złożyła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Świdnickiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzelińskiego z 7 kwietnia 2009 r. (Nr 128/2009) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Z akt sprawy wynika, że Starosta Świdnicki (na którego opieszałość skarży się strona) wydał w sprawie decyzję 12 października 2022 r. (Nr 972/2022), którą stwierdził naruszenie prawa w decyzji Starosty Strzelińskiego z 7 kwietnia 2009 r. (Nr 128/2009) i brak możliwości jej uchylenia z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a. Natomiast 16 marca 2023 r. w sprawie została wydana ostateczna decyzja Wojewody Dolnośląskiego (Nr IF-O.7840.1.411.2022.PF), którą uchylono rozstrzygnięcie Starosty Świdnickiego oraz orzekając o istocie sprawy stwierdzono, że decyzja Starosty Strzelińskiego z 7 kwietnia 2009 r. (Nr 128/2009) została wydana z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 735 ze zm.) - dalej jako k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane natomiast w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. ("postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy").
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. W kolejnej uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności oraz przewlekłości Starosty Świdnickiego, ponieważ postępowanie prowadzone przed tym organem zostało uprzednio zakończone decyzją z 12 października 2022 r. (Nr 972/2022) – doręczoną skarżącej 31 października 2022 r. Co więcej wobec wydania decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 16 marca 2023 r. (Nr IF-O.7840.1.411.2022.PF) należy stwierdzić, że przed wniesieniem skargi cały tok postępowania administracyjnego został zrealizowany. Sąd z urzędu wie, że skarga skarżącej na decyzję Wojewody Dolnośląskiego została oddalona nieprawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 26 października 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 313/23.
W kontekście wskazanych uchwał – brak było zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania takiej skargi.
Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.