Uzasadnienie
Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skarżące Stowarzyszenie "N.R. – Gmina K." wniosło skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Zarzuciło, iż Wójt nie zajął jakiegokolwiek stanowiska w sprawie dopuszczenia skarżącego Stowarzyszenia do udziału we wskazanym wyżej postępowaniu, a w szczególności nie wydał postanowienia, o jakim mowa w art. 31 kpa.
Mając na względzie przytoczone wyżej unormowania ustawowe, zawarte w przytoczonych wyżej przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zważyć należy, iż nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego.
Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, to jest ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 215/04). Te same uwagi dotyczą postępowania prowadzonego w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ponieważ ono również regulowane jest przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 9-13 tej ustawy).
Przepis art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zamieszczenie powyższego przepisu wśród "Przepisów ogólnych" ma na celu rozwianie jakichkolwiek wątpliwości w przedmiocie weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych w trakcie procedur planistycznych. Wyraźne wyłączenie możliwości weryfikacji rozstrzygnięć, o których mowa w art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyni bezprzedmiotowym poszukiwanie podstaw do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie środków odwoławczych od decyzji administracyjnych i postanowień w procedurach sporządzania projektów planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium gminnego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość zaskarżania działań planistycznych powstaje dopiero po podjęciu uchwał w sprawie wymienionych wyżej aktów (T. Bąkowski, Komentarz do art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Skoro zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają rozstrzygnięcia podejmowane w trakcie procedur planistycznych, w tym rozstrzygnięcia wójta dotyczące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a do postępowania w takim przedmiocie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie regulują kwestii dopuszczania do udziału w postępowaniu organizacji społecznych, to należy dojść do wniosku, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co sprawia, że skarga ta – w myśl powołanych wyżej przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.