Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Przesłanką wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest złożenie zażalenia (art. 37 § 1 k.p.a.) do organu wyższego stopnia. Niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi sądowej – środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu z art. 37 § 1 k.p.a.) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Skarżąca M. R. reprezentowana przez pełnomocnika S. L. złożyła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Skarga ta nie została poprzedzona zażaleniem skarżącej na bezczynność Wojewody do Ministra Skarbu Państwa. Okoliczność ta wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych oraz udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę.
Skoro zatem rozpoznana skarga na bezczynność Wojewody D. nie została poprzedzona zażaleniem do Ministra Skarbu Państwa na bezczynność tego organu, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Marginalnie podać należy, że odrzucenie skargi na bezczynność nie uniemożliwia ponownego jej złożenia. Celowość ponownego kwestionowania bezczynności skarżąca powinna jednak ocenić na podstawie wyniku postępowania zażaleniowego.