Uzasadnienie
S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D., domagając się zobowiązania tego organu do wydania decyzji w sprawie potwierdzenia, że S. B., H. C., E. L., K. B., J. D. i M. G. są osobami uprawnionymi do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2007 r. Sąd wezwał skarżącego o oświadczenie, czy przed wniesieniem skargi złożył zażalenie na bezczynność Wojewody D. do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie S. B. oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie składał zażalenia na bezczynność Wojewody D. do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W trybie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewody D. w przedmiocie nie wydania decyzji potwierdzającej, że S. B., H. C., E. L., K. B., J. D. i M. G. przysługuje prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. w razie nie załatwienia sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie (tu minister właściwy do spraw Skarbu Państwa - art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Uwzględniając powyższe przepisy należy wskazać, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie było wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez skarżącego zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia.
Z oświadczenia skarżącego wynika niewątpliwie, iż nie wniósł on zażalenia na bezczynność Wojewody D. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w konsekwencji czego zażalenie to zostałoby rozpoznane przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. było warunkiem do skutecznego wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu administracji publicznej. Warunku tego skarżący w niniejszej sprawie nie spełnił.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.