Uzasadnienie
M. B. w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
Zarządzeniem Przewodniczącego wydziału II z dnia 22 grudnia 2011r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu pozostałych skarżących, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 grudnia 2011r. W wyznaczonym terminie braki skargi nie zostały usunięte, natomiast w dniu 2 stycznia 2012r. wpłynęło do Sądu pismo strony cofające skargę ze względu na wydanie przez skarżony organ w dniu 14 grudnia 2011r. decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei § 3 art. 220 p.p.s.a. stanowi między innymi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
W wyznaczonym siedmiodniowym terminie skarżący nie uzupełnił wskazanych braków skargi. W tej sytuacji cofnięcie skargi nie mogło wywołać skutków procesowych. Podkreślić należy, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.