Uzasadnienie
Skarżąca (M. M.) wniosła w dniu [...] skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego [...].
Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o:
- 1. stwierdzenie, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania;
- 2. stwierdzenie, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie;
- 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 20 000zł;
- 5. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a.
Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że [...] skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Pismem z [...] organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku w postaci przedstawienia ważnego dokumentu podróży oraz osobistego stawiennictwa w siedzibie organu. Pismem z [...] skarżąca skorygowała złożonych wniosek ze względu na zawarcie związku małżeńskiego i zmianę w związku z tym nazwiska z S. na M. oraz przedłożyła dodatkowe dokumenty w tym akt małżeństwa z [...] wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Ponadto w dniu [...] skarżąca stawiła się osobiście w siedzibie organu. Zawiadomieniem z [...] organ poinformował skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku z [...] z uwagi na brak przedłożenia starego paszportu na dotychczasowe nazwisko. Dnia [...] skarżąca złożyła ponaglenie na niezałatwienie sprawy przez organ. Pismem z [...] pełnomocnik skarżącej wniósł skargę w trybie art. 227 k.p.a., wskazując w niej na nieprawidłowości w działaniu organu polegające na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych złożonego wniosku (brak przedłożenia starego paszportu na nazwisko S.), w sytuacji gdy organ o taki dokument nie wzywał.
Ponadto wskazano, że skarżąca w momencie wymiany paszportu na nowy oddała dotychczasowy paszport ukraińskim władzą paszportowym. Wskazano również na organ miał wystarczająco długo czasu (ponad 20 miesięcy), aby wezwać skarżąca o taki dokument, kiedy ona posiadała go fizycznie.
W świetle przywołanego stanu sprawy w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność (przewlekłość) organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W takim przypadku ocena skargi na nierozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie będzie uzależniona od tego, czy organ administracji publicznej rzeczywiście miał podstawy do powołania się na normę zawartą w przepisie art. 64 § 2 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że tylko wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy.
Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy, Wojewoda bezzasadnie pozostawił w dniu [...] podanie skarżącej bez rozpoznania. Wojewoda nie miał bowiem podstaw do pozostawienia podania skarżącej bez rozpoznania, po pierwsze dlatego, że z przedłożonych akt sprawy nie wynika aby organ wzywał skarżącą do dołączenia starego paszportu na nazwisko S. Po drugie, skarżąca stawiła się osobiście w dniu [...] w siedzibie organu i przedłożyła wówczas ważny dokument podróży o nr [...] na nazwisko M. Organ mógł wówczas podjąć czynności w celu wyjaśnienia okoliczności opisanych w zawiadomieniu z [...]. Tymczasem organ o zaistniałej sytuacji strony nie tylko nie poinformował ale prowadził dalsze z nią czynności (odbiór odcisków linii papilarnych, okazanie paszportu), czym wzbudził przekonanie o prawidłowości złożonego wniosku. Poza tym strona przedłożyła w dniu [...] skorygowany wniosek na nazwisko M. Wobec przedstawionych ustaleń organ błędnie zdecydował o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania.
Organ pozostaje zatem w stanie bezczynności, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Niewątpliwie nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. pozostając w mylnym przekonaniu, że zakończył postępowanie.
Jednocześnie oceniając dalsze okoliczności wskazane w art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że bezczynność organu administracji miała charakter rażący (pkt II sentencji wyroku). W postępowaniu zignorowano podstawowe przepisy i zasady prawa, do których przestrzegania organ upoważniony jest z urzędu. Przy czym strona w żaden sposób nie przyczyniła się do zaistniej sytuacji, pełnomocnik był w postępowaniu aktywny, a zatem nie istniały problemy komunikacyjne, wynikały one wyłącznie z postawy organu administracji.
Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny z dnia orzekania. Wyrokiem z [...] w sprawie o sygn. akt [...], rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w procedowaniu nad wnioskiem skarżącej z [...], tut. Sąd zobowiązał już organu do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Na skutek takiego stanu rzeczy Sąd nie może obecnie zobowiązać organu administracji do załatwienia wniosku i dlatego należało postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).
Z tych samych względów Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej (pkt IV sentencji wyroku). W powołanym wyroku przyznano od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2000 zł.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).