Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52).
W niniejszej sprawie pismem z dnia 22 listopada 2010 r. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., domagając się zobowiązania organu do zastosowania wobec inwestora Spółki A z/s we W. środków przewidzianych prawem w związku z nielegalnym użytkowaniem poddasza, a to art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowane, celem przymuszenia do złożenia przez inwestora wniosku o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie poddasza, na którym wykonano roboty budowlane w wyniku czego zmieniono charakter z nieużytkowanego na lokale mieszkalne.
Stosownie do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w razie nie załatwienia sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia (w trybie art. 37 k.p.a.).
Ze skargi, odpowiedzi udzielonej przez organ jak i akt administracyjnych sprawy wynika, że strona skarżąca nie wniosła zażalenia na bezczynność PINB dla miasta W. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w konsekwencji czego zażalenie to zostałoby rozpoznane przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Należy tutaj zauważyć, że w piśmie z dnia 11 stycznia 2011 r. skarżąca Wspólnota oświadczyła, iż nie składała zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., bowiem PINB zgodnie z terminami określonymi w art. 35 k.p.a. zajął stanowisko, że nie podejmie w stosunku do dewelopera Spółki A postępowania przymuszającego celem uzyskania pozwolenia na użytkowanie poddasza nieużytkowego po przebudowie na mieszkania, a zatem strona skarżąca nie miała podstaw do złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym ustawą tym bardziej, że w pouczeniu zawiadomienia takich środków nie wskazano. Ponadto strona dodała, że PINB wydał w tej sprawie zawiadomienie, a nie postanowienie jednocześnie pouczając stronę, że traktuje wniosek o podjęcie postępowania przymuszającego do dewelopera jako skargę.
W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że omawianym przypadku przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących w toku postępowania z mocy art. 37 k.p.a..
Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przewiduje przepis art. 37 k.p.a.. Mając zaś to na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.
k.g.