Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., J. Z.i E. Z. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.. Bezczynność organu ma polegać na tym, że organ ten nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB z dnia [...] r. nr [...] nakazującą rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego, mimo że organ był do tego zobowiązany stosownie do postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...].
W skardze podano, że zdaniem skarżących działania organów nadzoru budowlanego są nieprawidłowe i toczące się postępowania są dla skarżących niezrozumiałe i wadliwie prowadzone. Skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 21 marca 2013 r. wnieśli zażalenie na bezczynność organu, a w dniu 24 kwietnia 2013 r. otrzymali pisemną odpowiedź DWINB, iż środki prawne przewidziane do zwalczania bezczynności zostały wyczerpane. Nadto skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w postępowaniu sądowym.
Odpowiadając na skargę organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...]PINB w J. nakazał skarżącym rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego przy ul. C. [...] w J.. Organ II instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy opisaną decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 669/10 oddalił skargę na powyższą decyzję.
Dalej podano, że po rozpatrzeniu wniosku skarżących D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]odmówił wznowienia postępowania. W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił postanowienie DWINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W realiach niniejszej sprawy postępowanie administracyjne, którego prowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. domagają się skarżący na skutek ich wniosku o wznowienie postępowania, uregulowane jest w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267). Trzeba więc zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J., skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyli zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.). To zaś powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w konkretnym postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącym drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wspomniane przez skarżących zażalenie na bezczynność z dnia 21 marca 2013 r. dotyczyło w istocie innego postępowania, tj. związanego ze stwierdzeniem nieważności decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. Wobec tego nie można było go uznać za złożone w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...].
Na marginesie powyższego zwrócić należy uwagę skarżących, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] przekazał sprawę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB z dnia [...] r. nr [...] do ponownego rozpatrzenia D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we W., a nie organowi stopnia powiatowego w J.. Nadto, jak skarżącym wiadomo, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II OZ 481/13 wstrzymał wykonanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...].
Reasumując poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.